Πίνω ένα άθλιο φραπέ σε μία καντίνα – τροχόσπιτο πάνω στην παραλία, από εκείνους που τους δίνουν σε άθλιο πλαστικό ποτήρι και με χλιαρό νερό. Βρωμοκοπάω. Ολόκληρος λουσμένος στον ιδρώτα, στα αλάτια και σε μυρωδιές από τσιγάρο. Άπλυτος/ άλουστος για μέρες, με ξεθωριασμένο μαγιό και με τσαλακωμένη μπλούζα από αυτές που είναι από δεύτερο χέρι χαρισμένο από καμιά θειά μου. Τσιμπάει κιόλας η πουτάνα και με εκενυρίζει. Ακριβώς όπως και η όψη μου, με τσιμπάει.

Σουρουπώνει και το γουστάρω απίστευτα. Είναι εκείνα τα λίγα λεπτά μεταξύ ημέρας – βράδυ τα καλοκαίρια που έχει μεν λίγο ήλιο, αλλά δεν μπορείς να διακρίνεις τους ανθρώπους σε απόσταση λίγων μέτρων. Μονάχα σαν παρουσίες ή σαν σκιές. Τόσο πρέπει.

Ανάβω ακόμα ένα για τον καφέ και τότε συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε τέλεια αρμονία με το μικρόκοσμό μου. Κανείς δεν με λογαριάζει και δεν λογαριάζω κανέναν. Αδυνατώ να αναλύσω άλλους ανθρώπους και αυτοί εμένα. Απλά συνυπάρχουμε και χαζεύω στο ορίζοντα που απλώνεται και σβήνει μπροστά μας.

- “Μου το υποσχέθηκες!”

Γυρνάω το βλέμα μου και ξαφνικά βλέπω μία γριούλα να με καρφώνει με τα μάτια της και με θλιμμένο ύφος.

Ξαφνικά άστραψαν οι σκέψεις.

ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ! ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!

Δεν έχει την ίδια όψη αλλά το ΞΕΡΩ, είναι αυτή!!!!

Ο κόσμος μου γκρεμίζεται συθέμελα. Σαν να έγινε σεισμός, προτείνω τα χέρια μου σαν να θέλω να πιαστώ. Τα πρώτα συναισθήματα που με κυριαρχούν είναι βαθιά έλλειψη και πικρή ντροπή.

Μέσα μου υπάρχουνε πράξεις του παρελθόντος που προσπαθώ να θάψω. Πάντα, ανέρχονται στην επιφάνεια και σε κάθε σύγκρουση αποτυγχάνω. Μετά, τις κρύβω πάλι κάτω από τον καναπέ.

- “Γιατί δεν τήρησες τον λόγο σου;”

Οι σκέψεις μου βροντοφωνάζουν:

-”Πόσο μου λείπεις”

-”Πραγματικά, πίσω  από σένα αντικατοπτρίζεται ο Θεός μου που τόσο αποφεύγω”

-”Οι Έλληνες είναι καταδικασμένοι να δυστυχούν μπροστά στα “θέλω” της οικογένειας”

-”Σηματοδοτείς τόσες ευτυχισμένες εποχές. Σε λατρεύω και θα κανα τα πάντα για σένα”

-”Θέλω να σε δω”

-”Φοβάμαι να σε αντικρύσω. Πάντα φοβάμαι ότι ξέρεις πούστη μου, ΞΕΡΕΙΣ”

Το μόνο που μπορώ να πω προσπαθώντας να μην συγκινηθώ, λίγο μάταια:

“Συγγνώμη”

Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να εκπληρώσω την επιθυμία σου ακόμα και με θλίβει  που καθημερινά πέφτω στα μάτια σου. Δεν ζητώ να με καταλάβεις ούτε περίμενα παρηγοριά.  Ένα να ξέρεις, η έλλειψή σου μονάχα είναι χαρακιά στο χέρι που αδυνατώ να κρύψω και δακρύζω σαν σε σκέφτομαι. Κάθε φορά.

Έρχονται οι δικοί της άνθρωποι. Μου ζητούν και αυτοί συγγνώμη για τη μαμά τους που έχει γεροντική άνοια και την παίρνουν μακρυά από μένα. Εγώ ακόμα παραμένω άφωνος και μαρμαρωμένος.

Ξεμακραίνει και αρχίζω να επανέρχομαι στην πραγματικότητα μου και στην απουσία σου. Βλέπω την σκουριασμένη, λερωμένη χέστρα δίπλα μου και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Με τη σκέψη αλλού, αρπάζω την χέστρα και την σέρνω στον δρόμο για το συνεργείο. Συνεχίζω να αποφεύγω τις σκέψεις μου και τα μάτια των ανθρώπων.

(Άσχετο, αλλά μου έχει κολλήσει τρομερά το τραγούδι αυτό)

Έχω μπόλικες αναμνήσεις από την Ελλάδα. Όλες εκείνες τις βραδιές στη θάλασσα, οι φίλοι, οι διακοπές. Όμως πάντα μέσα μου με έτρωγε η απορία να γνωρίσω κι άλλα μέρη. Τώρα που είμαι νέος ακόμα και έχω τη ανοησία, καθώς και την αφέλεια. Ισχυροί καταλύτες τις μαλακείας που σε οδηγούν σε βλακώδη λάθη. “Όσο έχω τις τρίχες πάνω στο κεφάλι μου”. Όμως, αγαπούσα αυτά που είχα εδωπέρα. Τα ζύγιαζα μέσα μου και κατέληγα ότι είμαι ικανοποιημένος εδώ. Όχι πανευτυχής, ικανοποιημένος.

Όμως τα πράγματα αλλάξανε. Τα αδιάκοπα γλέντια των υπουργών και τα ρουσφέτια, τα  ανώφελα έξοδα στο δημόσιο ήδη καθόντουσαν στην πλάτη μου και είχα μουδιάσει.  Η κατάσταση επιδεινώνεται σταθερά και  μέρα με τη μέρα γίνεται αφόριτη. Οι φόροι αυξάνονται, οι έκτακτες εισφορές σκάνε στην πόρτα μου και οι μέρες μου κοστίζουν ακριβά.

Άρχισα να τρώγομαι με τα ρούχα μου. Να δουλεύω υπερωρίες, με λιγοστό ύπνο, και τα νεύρα μου μονίμως τεντωμένα. Κάποια στιγμή και γω, αγανάκτησα. Βγήκα έξω στις πλατείες και άρχισα να ουρλιάζω για τα δικαιώματά μου. Μια ευκαιρία να βρώ στις μέρες μου που θα με κάνει να πω “η στιγμή αυτή άξιζε τον κόπο”.

Ο πρωθυπουργός βγαίνει συχνά στα κανάλια και καθυσηχάζει.

Μια μέρα ξύπνησα και είπα μέσα μου “ΩΣ ΕΔΩ!”. Κρυφά, μπήκα και έκλεισα εισιτήριο για όποια χώρα μου ερχότανε εκείνη την στιγμή. Ευτυχώς, πέτυχα την Γερμανία. Καιρό ήθελα να δω την Γερμανία. Η ομορφιά του τόπου, η αρχιτεκτονική και οι τέχνες. Όλα αυτά σε μία χώρα τρομερά δημιουργική και αυστηρή στην έννοια του έργου. Ένοιωθα ένα δέος και τόσο μικρός απέναντί της. Δυσκολευόμουα να πιστέψω ότι πληρώ τις ικανότητες που χρειάζεται.

Όμως με βρίσκει ο Πρωθυπουργός στο τηλέφωνο. Με ρωτάει που είμαι και του απαντάω ευθαρσώς:

-”Φεύγω, δεν ξαναγυρνώ πίσω”

-”Πρέπει να γυρίσεις πίσω. Η χώρα είναι στα πρόθυρα χρεοκωπίας! Ο προϋπολογισμός είναι ελλειματικός, η ανεργία καλπάζει στα ύψη, η Ευρώπη  μας εγκαταλείπει! Ο Τρος Καν μου ζητάει κι άλλες περικοπές”

-”Βαρέθηκα όλες αυτές τις δικαιολογίες για να σε λυπηθούμε. Έχω στερέψει από δυνάμεις, παρηγοριά και χρήματα!”

-”Τώρα! Έχω τα κανάλια δίπλα μου και θα τους ανακοινώσω ότι χρεωκοπούμε! Τώρα η χώρα θα καταρρεύσει. Γύρνα πίσω αλλιώς καταρρέουν όλα”

- “ΣΕ ΜΙΣΩΩΩΩΩΩΩ! ΣΕ ΜΙΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ”

-Τώρα, θα τελειώσουν όλα…

Έκανα στροφή 180 μοίρες και με μαύρη καρδιά, κλείνω εισιτήρια πίσω για την Ελλάδα. Δεν πρόλαβα να δω την Γερμανία, διότι τώρα πρέπει για άλλη μία φορά να φανώ μεγαλύψυχος, φιλότιμος και να βοηθήσω την χώρα που καταρρέει. Γυρνώ πίσω σα προδότης, που ξέφυγα από την δεινή κατάστασή της.

-”Όλα θα αλλάξουν. Θα πάρουμε δάνεια, θα εκτελέσουμε κοινωνικό έργο. Θα ενωθούμε με την Ευρώπη. Γύρνα πίσω και όλα θα φτιάξουν. Η υπομονή σου θα ανταμειφθεί. Δεν θα σου ζητήσω κι’  άλλες περικοπές”

Και στο τέλος πάντα, πρέπει να τιμάς την πατρίδα σου σαν μαλάκας, έτσι δεν είναι; ΣΑΝ; Εφόσον ΞΕΡΕΙΣ ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει και όλες οι υποσχέσεις μένουν στα λόγια.

Και ΕΔΩ οι άτυποι κοινωνικοί κανόνες, δήθεν ηθικοί, χτυπάνε το κεφάλι τους στο τοίχο. Νομίζεις! Το κεφάλι σου εσύ το χτυπάς στο αδιέξοδο και ο πειθαναγκασμός σου σε χλευάζει.

Το καφενείου του πρώτου ορόφου σε βάζει πάντα να το συγκρίνεις με τα υπόλοιπα. Μερικά από αυτά είναι το ίδιο καθαρά, όμως αμέσως παρατηρείς και μία προσοχή στα προϊόντα που προσφέρει. Σε ένα ράφι υπάρχει μία άγνωστη για μένα εταιρία, που έχει πολλά και διάφορα είδη τσάι ή σοκολάτας, τα οποία μπορείς και να επιλέξεις. Όμως, στην τελική, κανείς δεν αγοράζει αυτά. Πάνω απ’ όλα, υπερέχει ο καφές του.

Δεν μπορώ να καταλάβω άμα είναι τα υλικά ή η προφανής προσπάθειά του που κάνουν τον καφέ του καλύτερο από των υπολοίπων. Δυστυχώς, από γεύσεις δεν τα πάω καλά. Όμως, αυτός ο άνθρωπος δουλεύει τρομερά συγκεντρωμένα και ακατάπαυστα για να σου προσφέρει κάτι καλύτερο. Όπως είναι φυσικό, η ουρά για να παραγγείλεις είναι μεγάλη. Και πάλι, είναι πάντα το ίδιο χαμογελαστός και άνετος για να σου πάρει την παραγγελία και χρησιμοποιεί 1000% την μνήμη του. Μου κάνει εντύπωση που θυμάται παραγγελίες και προτιμήσεις σε μία ουρά 10+ ατόμων. Είναι τόσο συντονισμένος στις κινήσεις του που μπορείς να το υποθέσεις ότι το έχει δουλέψει και σε χορογραφία. Τα υπόλοιπα προϊόντα τα έχει self-service για να μπορεί να εξυπηρετεί σωστά όσο μπορεί τους καφέδες. Δεν υπάρχει πανικός, δεν υπάρχει ένδειξη αγανάκτησης αλλά δουλειά, συγκέντρωση και αποτέλεσμα.

Δεν είναι CEO σε γαμάτη εταιρία, δεν είναι αρτίστας που ρεμβάζει τον ωκεανό για να βγάλει ένα έργο, δεν έτυχε να έχει μπαμπά καθηγητή Πανεπιστημίου και να κάνει διδακτωρικό. Σου φτιάχνει τον καφέ σου ΚΑΛΑ και όλοι το εκτιμούν αυτό.

Κάθε φορά λοιπόν, βλέπω την προσπάθεια του και αναρωτιέμαι ότι αξίζει αυτός ο άνθρωπος πολύ παραπάνω απο πολλούς από εμάς που ούτε καν ιδρώνουμε στην δουλειά μας. Είναι πολύ ανώτερος από όλους αυτούς που ονειρευτήκανε ένα γραφείο γιατί πιστεύουνε ότι αξίζουνε χωρίς να ρωτήσουνε την γνώμη άλλων.

Δεν αντέχω να ακούω ανθρώπους να μοιρολατρούνε και να κοπροσκυλιάζουνε γιατί πολύ απλά “δεν τους αρέσει η δουλειά τους”. Κάθε φορά που το ακούω, σκέφτομαι αυτόν τον άνθρωπο και θρηνώ για το πόσο φυγόπονοι είμαστε.

γράφω εδώ, εφόσον δεν υπάρχει κανείς άλλος εδώ πέρα από τον εαυτό μου για να τα πω και δεν θέλω να σε βρω και να πέσω στα μάτια σου.

Αντί να προσπαθήσω να ξεχάσω ή να ξεπεράσω, πάντα θυμάμαι και νοσταλγώ και κρίνω. μπόλικα λαθη που εχω, μπολικα ψεγάδια που είμαι. τουλάχιστον, και τώρα σε σέβομαι.

Η ζωή μου περιγράφεται μεστά:

“ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ! ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΓΔΥΣΕΤΕ!”

Δεκάδες πινακίδες  στοιβάζονται μπροστά στον δρόμο που μένω. Αυτός ο δρόμος ξεμένει από ανοιχτά μαγαζιά. Περνάω από μπροστά τους και βλέπω από κείνες τις ευκαιρίες που βγαίνουν μονάχα από ανάγκη. Κοιτάω όλα αυτά τα αντικείμενα, αλλά νοιώθω τόση στεναχώρια μπροστά τους που μου φαίνονται ξένα. Τι λέω… είναι ξένα.

Τελικά, ανήκουμε σε άλλο κεφάλαιο χωρίς κοινή αναφορά; Μην κρυβόμαστε. ανήκουμε σε άλλα βιβλία πια.

Οσο και για σένα δεν νοιώθω εκνευρισμό ούτε παράπονο που έφυγες. Αποδημία… μόνο αυτή η λέξη έρχεται στο μυαλό μου και χαίρομαι πραγματικά γιατί θα είσαι καλύτερα. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι ο εαυτός μου που κατάντησε τέτοια βαρυχειμωνιά.

Φιλικά,

το παρον

Καυγάδες στο σπίτι, στην δουλειά, στο καφέ. Android vs iPhone. Προσωπικά, δεν έχω τίποτε από τα δύο, άρα έχω παράπονο και ψυχολογικά.

Μετά σκέφτηκα. Χμμ… Αυτόν τον καιρό πάω γυμναστήριο. Πηγαίνω εδώ και 1 χρόνο στο Joe Weider και πέρασε και από το μυαλό μου να τσεκάρω για τιμές/ εγκαταστάσεις για το Holmes.

Μετά μου ήρθε ο παραλληλισμός.

Iphone => Holmes
—————————
Ωραίο περιβάλλον, καθαρές εγκαταστάσεις. Υποστήριξη με trainer, πισίνες, κ.ο.κ. Κοινώς, ένα γυμναστήριο pimped για να κάνεις και το χαβαλέ σου.

(Cheap android smartphone) => Joe Weider
—————————————————————
Ένα σιδεράδικο. Έχει τα όργανά του, αλλά από καθαριότητα και χώρο υστερεί. Πολύ φτηνό (για όλους). Κόσμος αρκετός, αλλά θα βρεις να κάνεις τα όργανά σου (ποτέ δεν περιμένω κάποιον). Ανοιχτό πάντα και για όλους.

Οκ, γράφτηκα στο Joe Weider. ξανά. Άλλα άμα διάλεγα μεταξύ iphone και holmes, θα διάλεγα το δεύτερο.

Επίσης, που έφτιαξα ένα app στο android για network/client καταστάσεις ήτανε φοβερά απλό και όμορφο. Τσέκαρα και κάτι ανάλογο για iphone και φρίκαρα ψιλό.

Ήτανε οι μέρες τόσο όμορφες, και τόσο σύντομες.
Σαν την αγάπη μας κι’ αυτές, φύγανε με ένα παράπονο.
Και χαζοτράγουδα πάλι γράφω, για να πω:

“Τι κι’ αν έμαθα να ζω ξανά μακριά από σένα,
τι κι’ αν έκρυψα βαθιά, ότι μου λείπεις τόσο.
Μα σ’ αυτήν την όμορφη βραδιά, με τα 1000 αστέρια
κοίταξα ψηλά, κι’ ευχήθηκα… μακάρι να σουν εδώ”

που χρόνια τώρα προσπαθώ να αποδείξω
πως με φίλους και ταξίδια μπορώ να ζήσω και να σε κερδίσω.
Μα μάταια, σε πεθύμησα σήμερα.

Αυτό το κομμάτι έρχεται με πρόφαση μια παραγγελία που μου ζητήθηκε. Αν και το παιξιμό μου στο βίντεο είναι κακό, ελπίζω τουλάχιστον να διακρίνεται τίποτα καλό για το κομμάτι.

Το κομμάτι δεν είναι ολοκληρωμένο και έχω σκεφτεί και άλλα μέρη που δεν είναι στο βίντεο, αλλά δεν βιαζόμαστε κιόλας

Έκατσα και έγραψα τους στίχους και την μελωδία μόνος μου, οπότε δεν ξέρω για το αποτέλεσμα πόσο θα αρέσει.

Γύρω στις 6.30. Αναρωτιέμαι αν έχει βγει ο ήλιος. Ανοίγω τα παντζούρια. Η ομορφότερη στιγμή.

Μπρούντζινη ατμόσφαιρα. Οι άχρωμες πολυκατοικίες ντύνονται με ένα απαλό καφέ και κίτρινο. Τα καλώδια της ΔΕΗ λαμπυρίζουν με το φως. Παρατηρώ τον δρόμο – Ησυχία και ερημιά. Θέσεις πάρκινγκ μπροστά από το σπίτι μου σκόρπιες. Εκεί, που άλλες μέρες μοιάζουνε με όαση. Τι όμορφο μπορεί να είναι αυτό το στενό  χωρίς ψυχή!

Φύγανε – Επιτέλους φύγανε. Σκαρφίζομαι ιστορίες με το μυαλό μου.

Οικογένειες που τρέχουν στις εθνικές. Πατέρας ενθουσιασμένος, η μάνα να απορεί τι ξέχασε, τα παιδιά πίσω κοιμούνται.

Μια παρέα που κοιμήθηκε σε κάποια παραλία. Σκηνές και σακούλες σκουπιδιών και στιγμιαίος φραπές. Τους ξυπνάει ο πρώτος ήλιος που βγαίνει και τους  παραβιάζει την καθημερινότητα της πόλης, την σκιά.

Αισθάνομαι τον αέρα. Κρατάει ακόμα την γλυκιά ψύχρα της βραδιάς, όμως θα κάνει καύσωνα σήμερα – το νοιώθω.

Παίρνω το θάρρος και φωνάζω δυνατά: “ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΟΝΟΣ!”. Περιμένω να ακούσω την ηχώ, αλλά δεν είμαι σε ταινία

Κλείνω τα παντζούρια και πέφτω ξανά για ύπνο. Το πρωί θα πάρω να πιω milko.

Οι στίχοι δεν είναι όμως. Αυτούς τους πήρα από ένα ποίημα που βρήκα στο ίντερνετ, αλλά μου διαφεύγει αυτήν την στιγμή. θα το βρώ.

Δεν πιστεύω ότι πολυαρέσει (περιέργο και ατελές), αλλά θέλω να το ορίσω και το μπλογκ όπως μου αρέσει, οπότε το αφήνω (κι) εδώ

Υποσημείωση: μην το βάλετε πολύ δυνατά. Κάπου φωνάζω και ακούγεται περίεργα

Όμως ήτανε αρκετά αργά και εγώ όχι τόσο νηφάλιος. Κατηφόρισα έναν μακρύ κατηφορικό δρόμο με ένα στρατόπεδο στο δεξί μου χέρι. Ο δρόμος άδειος από αυτοκίνητα και σκοτεινός. Περνώντας απέξω από το στρατόπεδο άκουγα φωνές και συνθήματα, σαν να ήμουνα σε γήπεδο.  Κοντοστάθηκα. Καθώς περνούσα παρατήρησα κοιτώνες σαν ψηλές γκρίζες πολυκατοικίες και απέξω να πίνουνε και να γλεντάνε φαντάροι. Πετούσανε χαρτιά υγείας στον αέρα, κρατούσανε πλαστικά μπουκάλια με ρετσίνες και κρασιά και γλεντούσανε αγκαλιασμένοι. Χαρά, πραγματική χαρά.

“Φέρτε επιτέλους το χαρτί να τρελαθούμε και τις κόρες σας [κάπου εκεί το κλείνω]“

Κάτι τέτοιο φώναζα και εγώ κάποτε, τότε που ήμουνα και γω φαντάρος. 3 χρόνια θητείας σου αποτυπώνουν μία  βαθιά χακί γραμμή στο είναι σου. Αλλάζεις, αναπόφευκτα για πάντα.

Θυμήθηκα εκείνη την τελευταία σκοπιά μου. Είχα πιει και με είχε πάρει ο ύπνος στην βάρδια, ξύπνησα και έβλεπα μικρές κοπελίτσες να μοιρολογάνε στην Πύλη και 18χρονα μαλακισμένα να μπαίνουνε με πολιτικά. Ψάρακλες. Χαίρομαι με τον νεό νόμο που επιβάλλει την θητεία στα 18. Θα δούνε και θα πάθουνε για να τους συμμαζέψουνε… Καλύτερα! Θα έχει ενδιαφέρον έτσι.

Θυμάμαι είχαμε εκλογές κοντά εκείνες τις μέρες, είχανε έρθει το κόμμα των Αριστερών και Φιλελεύθερων στην βάση μας για διάλογο. Και όντως, έγινε διάλογος, πραγματικός διάλογος. Θυμάμαι όλοι συζητήσαμε για διάφορα θέματα, όμως αποφασίσουμε να βγάλουμε τις πιπίλες από τα στόματά μας και προσπαθήσαμε να λύσουμε προβλήματα με ιδέες σε πράξεις. Φαινόμενο εξωτικό στην πολιτική δράση.

Όμως, πού είχα μείνει; Πολλές φορές τέτοιες αναμνήσεις με αποσυντονίζουν.

Κατεβαίνω και περνάω από οροσειρές καφέ  πολυκατοικιών και βρίσκω μία στάση λεωφορείου. Κοιτάω αριστερά και βλέπω ένα φλιπεράδικο ανοιχτό. Είναι 5 η ώρα και έχει ακόμα κόσμο. Κίτρινες αποχρώσεις τριγύρω και μυρωδιές από τσιγάρο και μούχλα. Εκεί ένα τραβέλι κάθεται και περιμένει. Σε άλλες περιπτώσεις, θα απέφευγα να κάτσω σε αυτό το σημείο, όμως ήμουνα οσο μεθυσμένος πρέπει να είσαι για να αποδέχεσαι όλον τον κόσμο. Έκατσα χωρίς να του μιλήσω. Τελικά μου μίλησε πρώτα εκείνος.

Συνήθως δεν συνηθίζουν να μου μιλάνε πρώτα άλλοι άνθρωποι. Ή δεν μετράω αυτές τις περιπτώσεις… Τι να πω.

Μου φλυαρούσε για κάτι σχετικό με τον Παναθηναϊκό. Όπως κάθε φορά, ακούω χωρίς να απαντάω. Λέω “Δεν ασχολούμαι με αυτά”. Απορεί και γελάει… Ξημερώνει και παίρνω το πρώτο λεωφορείο που έρχεται.

Κάθε φορά που ξυπνάω από ένα τέτοιο όνειρο, βλέπω καθαρά τί λείπει και μου εξηγεί απλά: Επικοινωνία.

Πρόλογος:

ξεχάστε το άθλιο τραγούδι της Μόνικας, με τους στίχους από μαθητές δημοτικού της τρίτης τάξης των Αγγλικών. Σημασιολογικά, ταιριάζει με το άθλιο κείμενο παρακάτω και θέλω να μισώ πράγματα.

Ωραία παραγωγή πάντως

Κυρίως πιάτο:

“ΤΡΕΧΑ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΜΑΝΑΡΑ ΣΟΥ! “

Την συγκεκριμένη δεύτερη πρόταση την ακούω πολύ συχνά από τον Πάνο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, δυστυχώς είχε και δίκιο.

Ντύνομαι όσο πιο γρήγορα γίνεται, μαζεύω την βαλίτσα έχοντας μία αμυδρή υποψία ότι κάτι  θα έχω ξεχάσει πάλι. Κορνάρισμα. Ψάχνω τα παπούτσια και για κάποιο λόγο μπαίνω στην ιδέα να βάλω διαφορετικά. Μαλακεία. Βάζω τα ίδια και βγαίνω.

Τι σκατά έγινε; Σπάνια με παίρνει ο ύπνος και σηκώνομαι σχετικά εύκολα.

“Γαμώ την σαπιομούνα την μάνα σου”. Ο Πάνος: συνηθίζει να βρίσκει πάτημα σε ό,τι με ενοχλεί. Στην συγκεκριμένη μέρα, ίσως η μάνα μου να πήρε ολόκληρη παρέλαση τάγματος. Ανταπαντάω με την ίδια ευχάριστη διάθεση (νεύρα, η οικογένεια μες στην ανωμαλάρα. Βριζόμασταν όλοι μαζί σε όλο το ταξίδι. Γελάγαμε στα ηλίθια και εύστοχα.

“Ο πατέρας σου φτιάχνει δαχτυλίδια, και έχει στον κώλο του τα δικά μου @@”. Μην με ρωτήσεις γιατί το συγκράτησα αυτό.

Πήρα έναν καφέ από ένα βενζινάδικο. Ίσως είναι αισχρός ο καφές, αλλά είμαι χειρότερος εγώ σε οτιδήποτε αφορά τις γεύσεις…

Φτάνεις στην Πάτρα και ψάχνεις στις καφετέριες το μέρος που θα βρεθείς με τον ντόπιο φίλο. Το κινητό στο χέρι και σου λέει ότι κάτι έτυχε και δεν μπορεί τώρα. Δεν πειράζει, κάθεστε σε μία με τους φίλους και τα λέτε. Κλασσική ρητορική ερώτηση: “Τι θα κάνουμε τώρα;”. Πλήρης άγνοια απ’ όλους. Περιφερόμαστε με τίποτα και πλάθουμε διασκέδαση από το πουθενά. Σκέφτηκα πόσο θα μπορούσα να βαρίεμαι μικρός, που δεν είχα τίποτα, και πόσο θα μπορούσα να διασκεδάσω τώρα, που έχω τα πάντα. Αλλά τώρα βαριέμαι. Μεγάλωσα;

Με εκνευρίζει όταν πιστεύω ότι βαριέμαι την συγκεκριμένη στιγμή αλλά μετά ανακαλώ τις μέρες αυτές και τις νοσταλγώ. Είμαι λίγο βλακάκος, ε; Σε τσάντισα, αλλά το ευχαριστήθηκαμε

Βόλτες με τα πόδια, βόλτες με το αμάξι.Χαζοτράγουδα και στιχάκια που βρίζουν τον αδερφό της φίλης της Ρενάτας χωρίς λόγο. Πολλές φορές θέλω να κοντράρω την ιδέα ότι η ζωή μου μοιάζει με κουκίδες από στάσεις του μετρό. Δυσκολεύομαι πάντα να θυμηθώ πράγματα ενδιάμεσα από “σταθμούς” της ζωή μου. Με τρομάζει ιδιαίτερα αυτό, διότι πάντα αντιμετωπίζω το ένα και μοναδικό πρόβλημα: Πως αξιοποίησες τον χρόνο σου;

Βόλτες στα μαγαζιά της περιοχής. Γυρνάμε άσκοπα στα μαγαζιά. Μπαίνουμε από δω και απο κει. Άσκοπη κατανάλωση. Ξεχασα το κινητό μου και γυρνάω στο δωμάτιο. Έρχεται μαζί μου και ο Στάθης. Παίρνει από ένα μπουκάλι βότκα, την οποία ποτέ δεν συμπάθησα αλλά έπινα παλιά λόγω πλήρης άγνοιας προτιμήσεων. Φτάσαμε εκείνη την καμπή της βότκας, που πηγαίνει κατά μήκος της θάλασσας με την ηλικία των 21. Πηδούσαμε από στρώμα σε στρώμα ακούγωντας red hot chili peppers. Σίγουρα θυμάσαι και επιτέλους βρήκες το θάρρος να το ξανακάνεις.

Αα! Βρέθηκε άλλος γνωστός στην Πάτρα. Μαθαίνεις αναπάντεχα νέα και για ανθρώπους περίεργους με φουσκωμένα μυαλά, βυζιά και πουλιά. Ανεξέλεγκτες και απόμακρες καταστάσεις που μπορείς να ακούσεις με τρομερή ευχαρίστηση. “Μη σου τύχει ρε φίλε!”. Βαρετό!

Γυρνώντας από το μεζεδοπωλείο, ή όπως λεγότανε, θυμήθηκα την Ελένη από το περασμένο καλοκαίρι. Την γνώρισες σε μία “έκρηξη” να μιλήσεις σε τυχαία κοπέλα στο μπαρ. Για λόγο που ποτέ δεν κατάλαβες, δεν αντέδρασε αρνητικα! Ποτέ δεν ζήτησες το τηλέφωνό της. Δειλέ! Τώρα τραγουδάς “Αν θυμηθείς το όνειρο μου” πιωμένος, ξαπλωμένος στους δρόμους. Οι φίλοι από πάνω σου φαίνονται θολοί και κάπου εκεί μακριά. Οι αμέτρητες απιθανότητες συνομωτούν για να σου δείξουν το ένα σίγουρο. Χαμογέλα!

Ααα! Νάτος και ο άλλος που έψαχνα το πρωί.

Τι ζητάει ο μπάτσος; Τελικά ξέχασα την ταυτότητα.

Δεν με νοιάζει τίποτα πια, είμαστε πλήρεις. Ευτυχία….

Ξύπνησες. Είναι Κυριακή πρωί, γύρω στις 9. Ντύνομαι και πάω στην δουλειά. Ό,τι πρέπει να γίνει, θα γίνει.