Biftekoupolis

Ένα βήμα μπροστά #2 – Μίσος

Posted in thoughts by trelobifteki on Δεκέμβριος 27, 2009

Δεν θέλω πια ούτε να κοιτάξω πίσω, ευχαριστώ.

Δεν είχα πια τη δύναμη να δω τίποτα θετικό σε αυτόν τον κόσμο και όσο σκέφτομαι τις επιλογές, τόσο βλέπω τον μονόδρομο που πέρασα…

ΚΟΡΟΪΔΟ! ΚΟΡΟΪΔΟ!

Σιχαμένοι Έλληνες! Ηλίθιοι πίθηκοι που ακόμα εύχονται ότι έχουν «το κάτι». Όταν οι Ευρωπαίοι τους έφτυναν πριν από 50 χρόνια, θεωρώ ότι δεν το έκαναν αρκετά. Τώρα κομπάζονται για τα αυτά που έκαναν; Μισό μπουκάλι βότκα και πάσο δανεικό.

Δεν το αντέχω. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ! Η κυβέρνηση δεν κρύβει με την «κρίση» τα προβλήματά της, οι Έλληνες κρύβουν με την «κρίση» τον κτηνώδη κρετινισμός τους. «Σε ένα πλοίο που βουλιάζει, εσύ τι θα ‘κανες;». Μπράβο! Κλέψτε τα κηροπήγια και τα κρυστάλλινα ποτήρια.

«ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ;». Και γω τι ζητούσα; Το μαγαζί μου. Όμως δημόσιος και ιδιωτικός τομέας είναι αντίπαλοι εδώ (πολύ έξυπνο) και είναι φανερό ποιος κερδίζει εδώ και πολλά χρόνια. Αναρχική βασιλεία, δύο βασιλικές οικογένειες όπου οι «αυλικοί» μπαίνουν στο δημόσιο και βρίσκουνε το απόλυτο Ελληνικό όνειρο (αεργία & μόνιμο παχουλό μισθό). Ξέφρενο πάρτι και ο λογαριασμός στους υπολοίπους (εφορίες, ΙΚΑ, ΤΕΒΕ).

«Ψηφίζω γιατί εύχομαι να μπω και γω στην οικογένεια του Δημοσίου. Τι; Δεν πας για αυτό εσύ; ΚΟΡΟΪΔΟ!»

ΑΠΕΡΓΙΑ! ΑΠΕΡΓΙΑ! Παχουλές αριστερές που ακόμα πιστεύουν ότι η κίνηση υποδηλώνει τη δύναμη το «κόμματος». Κυράτσα γραμματέας διευθυντή (από τους χιλιάδες) που φεύγει στη 1 γιατί έχει να πάρει το μουλικό της από το σχολείο. Πασιέντζα, τηλέφωνο, πρωινάδικο και μίζερη γκρίνια. Μιζέρια, μιζέρια. Ποτισμένη στη ΜΙΖΕΡΙΑ η Ελλάδα.

Αύριο η Κυράτσα δεν θα πάει στη δουλειά. Απεργεί. Θα φτιάξει σπανακόπιτα με έτοιμο φύλλο για το «καμάρι» της.

Και με το μπάχαλο ποιος κερδίζει; ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ! Μία μέρα στο σπίτι! Ααα.. και οι φοιτητές γυρνάνε στην εγχώρια πατρίδα.

Υπάλληλοι της Wind, εμείς γελάμε μαζί σας! Το νόημα αραιώνεται σε μία δεξαμενή χάους.

Αφήνω το μαγαζί. Αφήνω το σπίτι. Αφήνω τους φίλους, που λατρεύουν να σε πατάνε και ας μην το εννοούν. Την κοπέλα, γιατί δεν είχαμε και κάτι ουσιώδες στην τελική (και ας το παιξε δράμα).

Είναι κρίμα να μεταναστεύεις επειδή η χώρα σου από τους πολέμους κατακερματίστηκε. Όταν μεταναστεύεις, εν καιρώ ειρήνης, η οργή και το εσωτερικό μίσος είναι τα μόνα που σε κρατάνε.

Εύχομαι να είστε οι επόμενοι.

Advertisements