Biftekoupolis

Ένα βήμα μπροστά – Επεισόδιο #2 – Όνειρο

Posted in thoughts by trelobifteki on Ιουνίου 30, 2010

Συνηθίζω μετά από έξοδο να περπατώ λίγο στους δρόμους και να χαζεύω τους περαστικούς και τις περιοχές.

Όμως ήτανε αρκετά αργά και εγώ όχι τόσο νηφάλιος. Κατηφόρισα έναν μακρύ κατηφορικό δρόμο με ένα στρατόπεδο στο δεξί μου χέρι. Ο δρόμος άδειος από αυτοκίνητα και σκοτεινός. Περνώντας απέξω από το στρατόπεδο άκουγα φωνές και συνθήματα, σαν να ήμουνα σε γήπεδο.  Κοντοστάθηκα. Καθώς περνούσα παρατήρησα κοιτώνες σαν ψηλές γκρίζες πολυκατοικίες και απέξω να πίνουνε και να γλεντάνε φαντάροι. Πετούσανε χαρτιά υγείας στον αέρα, κρατούσανε πλαστικά μπουκάλια με ρετσίνες και κρασιά και γλεντούσανε αγκαλιασμένοι. Χαρά, πραγματική χαρά.

«Φέρτε επιτέλους το χαρτί να τρελαθούμε και τις κόρες σας [κάπου εκεί το κλείνω]»

Κάτι τέτοιο φώναζα και εγώ κάποτε, τότε που ήμουνα και γω φαντάρος. 3 χρόνια θητείας σου αποτυπώνουν μία  βαθιά χακί γραμμή στο είναι σου. Αλλάζεις, αναπόφευκτα για πάντα.

Θυμήθηκα εκείνη την τελευταία σκοπιά μου. Είχα πιει και με είχε πάρει ο ύπνος στην βάρδια, ξύπνησα και έβλεπα μικρές κοπελίτσες να μοιρολογάνε στην Πύλη και 18χρονα μαλακισμένα να μπαίνουνε με πολιτικά. Ψάρακλες. Χαίρομαι με τον νεό νόμο που επιβάλλει την θητεία στα 18. Θα δούνε και θα πάθουνε για να τους συμμαζέψουνε… Καλύτερα! Θα έχει ενδιαφέρον έτσι.

Θυμάμαι είχαμε εκλογές κοντά εκείνες τις μέρες, είχανε έρθει το κόμμα των Αριστερών και Φιλελεύθερων στην βάση μας για διάλογο. Και όντως, έγινε διάλογος, πραγματικός διάλογος. Θυμάμαι όλοι συζητήσαμε για διάφορα θέματα, όμως αποφασίσουμε να βγάλουμε τις πιπίλες από τα στόματά μας και προσπαθήσαμε να λύσουμε προβλήματα με ιδέες σε πράξεις. Φαινόμενο εξωτικό στην πολιτική δράση.

Όμως, πού είχα μείνει; Πολλές φορές τέτοιες αναμνήσεις με αποσυντονίζουν.

Κατεβαίνω και περνάω από οροσειρές καφέ  πολυκατοικιών και βρίσκω μία στάση λεωφορείου. Κοιτάω αριστερά και βλέπω ένα φλιπεράδικο ανοιχτό. Είναι 5 η ώρα και έχει ακόμα κόσμο. Κίτρινες αποχρώσεις τριγύρω και μυρωδιές από τσιγάρο και μούχλα. Εκεί ένα τραβέλι κάθεται και περιμένει. Σε άλλες περιπτώσεις, θα απέφευγα να κάτσω σε αυτό το σημείο, όμως ήμουνα οσο μεθυσμένος πρέπει να είσαι για να αποδέχεσαι όλον τον κόσμο. Έκατσα χωρίς να του μιλήσω. Τελικά μου μίλησε πρώτα εκείνος.

Συνήθως δεν συνηθίζουν να μου μιλάνε πρώτα άλλοι άνθρωποι. Ή δεν μετράω αυτές τις περιπτώσεις… Τι να πω.

Μου φλυαρούσε για κάτι σχετικό με τον Παναθηναϊκό. Όπως κάθε φορά, ακούω χωρίς να απαντάω. Λέω «Δεν ασχολούμαι με αυτά». Απορεί και γελάει… Ξημερώνει και παίρνω το πρώτο λεωφορείο που έρχεται.

Κάθε φορά που ξυπνάω από ένα τέτοιο όνειρο, βλέπω καθαρά τί λείπει και μου εξηγεί απλά: Επικοινωνία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: