Biftekoupolis

Η απόκλιση

Posted in Εμπειρίες, Σκέψεις by trelobifteki on Ιανουαρίου 5, 2012

Πίνω ένα άθλιο φραπέ σε μία καντίνα – τροχόσπιτο πάνω στην παραλία, από εκείνους που τους δίνουν σε άθλιο πλαστικό ποτήρι και με χλιαρό νερό. Βρωμοκοπάω. Ολόκληρος λουσμένος στον ιδρώτα, στα αλάτια και σε μυρωδιές από τσιγάρο. Άπλυτος/ άλουστος για μέρες, με ξεθωριασμένο μαγιό και με τσαλακωμένη μπλούζα από αυτές που είναι από δεύτερο χέρι χαρισμένο από καμιά θειά μου. Τσιμπάει κιόλας η πουτάνα και με εκενυρίζει. Ακριβώς όπως και η όψη μου, με τσιμπάει.

Σουρουπώνει και το γουστάρω απίστευτα. Είναι εκείνα τα λίγα λεπτά μεταξύ ημέρας – βράδυ τα καλοκαίρια που έχει μεν λίγο ήλιο, αλλά δεν μπορείς να διακρίνεις τους ανθρώπους σε απόσταση λίγων μέτρων. Μονάχα σαν παρουσίες ή σαν σκιές. Τόσο πρέπει.

Ανάβω ακόμα ένα για τον καφέ και τότε συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε τέλεια αρμονία με το μικρόκοσμό μου. Κανείς δεν με λογαριάζει και δεν λογαριάζω κανέναν. Αδυνατώ να αναλύσω άλλους ανθρώπους και αυτοί εμένα. Απλά συνυπάρχουμε και χαζεύω στο ορίζοντα που απλώνεται και σβήνει μπροστά μας.

– «Μου το υποσχέθηκες!»

Γυρνάω το βλέμα μου και ξαφνικά βλέπω μία γριούλα να με καρφώνει με τα μάτια της και με θλιμμένο ύφος.

Ξαφνικά άστραψαν οι σκέψεις.

ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ! ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!

Δεν έχει την ίδια όψη αλλά το ΞΕΡΩ, είναι αυτή!!!!

Ο κόσμος μου γκρεμίζεται συθέμελα. Σαν να έγινε σεισμός, προτείνω τα χέρια μου σαν να θέλω να πιαστώ. Τα πρώτα συναισθήματα που με κυριαρχούν είναι βαθιά έλλειψη και πικρή ντροπή.

Μέσα μου υπάρχουνε πράξεις του παρελθόντος που προσπαθώ να θάψω. Πάντα, ανέρχονται στην επιφάνεια και σε κάθε σύγκρουση αποτυγχάνω. Μετά, τις κρύβω πάλι κάτω από τον καναπέ.

– «Γιατί δεν τήρησες τον λόγο σου;»

Οι σκέψεις μου βροντοφωνάζουν:

-«Πόσο μου λείπεις»

-«Πραγματικά, πίσω  από σένα αντικατοπτρίζεται ο Θεός μου που τόσο αποφεύγω»

-«Οι Έλληνες είναι καταδικασμένοι να δυστυχούν μπροστά στα «θέλω» της οικογένειας»

-«Σηματοδοτείς τόσες ευτυχισμένες εποχές. Σε λατρεύω και θα κανα τα πάντα για σένα»

-«Θέλω να σε δω»

-«Φοβάμαι να σε αντικρύσω. Πάντα φοβάμαι ότι ξέρεις πούστη μου, ΞΕΡΕΙΣ»

Το μόνο που μπορώ να πω προσπαθώντας να μην συγκινηθώ, λίγο μάταια:

«Συγγνώμη»

Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να εκπληρώσω την επιθυμία σου ακόμα και με θλίβει  που καθημερινά πέφτω στα μάτια σου. Δεν ζητώ να με καταλάβεις ούτε περίμενα παρηγοριά.  Ένα να ξέρεις, η έλλειψή σου μονάχα είναι χαρακιά στο χέρι που αδυνατώ να κρύψω και δακρύζω σαν σε σκέφτομαι. Κάθε φορά.

Έρχονται οι δικοί της άνθρωποι. Μου ζητούν και αυτοί συγγνώμη για τη μαμά τους που έχει γεροντική άνοια και την παίρνουν μακρυά από μένα. Εγώ ακόμα παραμένω άφωνος και μαρμαρωμένος.

Ξεμακραίνει και αρχίζω να επανέρχομαι στην πραγματικότητα μου και στην απουσία σου. Βλέπω την σκουριασμένη, λερωμένη χέστρα δίπλα μου και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Με τη σκέψη αλλού, αρπάζω την χέστρα και την σέρνω στον δρόμο για το συνεργείο. Συνεχίζω να αποφεύγω τις σκέψεις μου και τα μάτια των ανθρώπων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: