Biftekoupolis

Η απόκλιση

Posted in Εμπειρίες, Σκέψεις by trelobifteki on Ιανουαρίου 5, 2012

Πίνω ένα άθλιο φραπέ σε μία καντίνα – τροχόσπιτο πάνω στην παραλία, από εκείνους που τους δίνουν σε άθλιο πλαστικό ποτήρι και με χλιαρό νερό. Βρωμοκοπάω. Ολόκληρος λουσμένος στον ιδρώτα, στα αλάτια και σε μυρωδιές από τσιγάρο. Άπλυτος/ άλουστος για μέρες, με ξεθωριασμένο μαγιό και με τσαλακωμένη μπλούζα από αυτές που είναι από δεύτερο χέρι χαρισμένο από καμιά θειά μου. Τσιμπάει κιόλας η πουτάνα και με εκενυρίζει. Ακριβώς όπως και η όψη μου, με τσιμπάει.

Σουρουπώνει και το γουστάρω απίστευτα. Είναι εκείνα τα λίγα λεπτά μεταξύ ημέρας – βράδυ τα καλοκαίρια που έχει μεν λίγο ήλιο, αλλά δεν μπορείς να διακρίνεις τους ανθρώπους σε απόσταση λίγων μέτρων. Μονάχα σαν παρουσίες ή σαν σκιές. Τόσο πρέπει.

Ανάβω ακόμα ένα για τον καφέ και τότε συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε τέλεια αρμονία με το μικρόκοσμό μου. Κανείς δεν με λογαριάζει και δεν λογαριάζω κανέναν. Αδυνατώ να αναλύσω άλλους ανθρώπους και αυτοί εμένα. Απλά συνυπάρχουμε και χαζεύω στο ορίζοντα που απλώνεται και σβήνει μπροστά μας.

– «Μου το υποσχέθηκες!»

Γυρνάω το βλέμα μου και ξαφνικά βλέπω μία γριούλα να με καρφώνει με τα μάτια της και με θλιμμένο ύφος.

Ξαφνικά άστραψαν οι σκέψεις.

ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ! ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!

Δεν έχει την ίδια όψη αλλά το ΞΕΡΩ, είναι αυτή!!!!

Ο κόσμος μου γκρεμίζεται συθέμελα. Σαν να έγινε σεισμός, προτείνω τα χέρια μου σαν να θέλω να πιαστώ. Τα πρώτα συναισθήματα που με κυριαρχούν είναι βαθιά έλλειψη και πικρή ντροπή.

Μέσα μου υπάρχουνε πράξεις του παρελθόντος που προσπαθώ να θάψω. Πάντα, ανέρχονται στην επιφάνεια και σε κάθε σύγκρουση αποτυγχάνω. Μετά, τις κρύβω πάλι κάτω από τον καναπέ.

– «Γιατί δεν τήρησες τον λόγο σου;»

Οι σκέψεις μου βροντοφωνάζουν:

-«Πόσο μου λείπεις»

-«Πραγματικά, πίσω  από σένα αντικατοπτρίζεται ο Θεός μου που τόσο αποφεύγω»

-«Οι Έλληνες είναι καταδικασμένοι να δυστυχούν μπροστά στα «θέλω» της οικογένειας»

-«Σηματοδοτείς τόσες ευτυχισμένες εποχές. Σε λατρεύω και θα κανα τα πάντα για σένα»

-«Θέλω να σε δω»

-«Φοβάμαι να σε αντικρύσω. Πάντα φοβάμαι ότι ξέρεις πούστη μου, ΞΕΡΕΙΣ»

Το μόνο που μπορώ να πω προσπαθώντας να μην συγκινηθώ, λίγο μάταια:

«Συγγνώμη»

Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να εκπληρώσω την επιθυμία σου ακόμα και με θλίβει  που καθημερινά πέφτω στα μάτια σου. Δεν ζητώ να με καταλάβεις ούτε περίμενα παρηγοριά.  Ένα να ξέρεις, η έλλειψή σου μονάχα είναι χαρακιά στο χέρι που αδυνατώ να κρύψω και δακρύζω σαν σε σκέφτομαι. Κάθε φορά.

Έρχονται οι δικοί της άνθρωποι. Μου ζητούν και αυτοί συγγνώμη για τη μαμά τους που έχει γεροντική άνοια και την παίρνουν μακρυά από μένα. Εγώ ακόμα παραμένω άφωνος και μαρμαρωμένος.

Ξεμακραίνει και αρχίζω να επανέρχομαι στην πραγματικότητα μου και στην απουσία σου. Βλέπω την σκουριασμένη, λερωμένη χέστρα δίπλα μου και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Με τη σκέψη αλλού, αρπάζω την χέστρα και την σέρνω στον δρόμο για το συνεργείο. Συνεχίζω να αποφεύγω τις σκέψεις μου και τα μάτια των ανθρώπων.

Advertisements

Ο Δέσμιος Πολίτης

Posted in Εμπειρίες, Σκέψεις by trelobifteki on Δεκέμβριος 18, 2011

(Άσχετο, αλλά μου έχει κολλήσει τρομερά το τραγούδι αυτό)

Έχω μπόλικες αναμνήσεις από την Ελλάδα. Όλες εκείνες τις βραδιές στη θάλασσα, οι φίλοι, οι διακοπές. Όμως πάντα μέσα μου με έτρωγε η απορία να γνωρίσω κι άλλα μέρη. Τώρα που είμαι νέος ακόμα και έχω τη ανοησία, καθώς και την αφέλεια. Ισχυροί καταλύτες τις μαλακείας που σε οδηγούν σε βλακώδη λάθη. «Όσο έχω τις τρίχες πάνω στο κεφάλι μου». Όμως, αγαπούσα αυτά που είχα εδωπέρα. Τα ζύγιαζα μέσα μου και κατέληγα ότι είμαι ικανοποιημένος εδώ. Όχι πανευτυχής, ικανοποιημένος.

Όμως τα πράγματα αλλάξανε. Τα αδιάκοπα γλέντια των υπουργών και τα ρουσφέτια, τα  ανώφελα έξοδα στο δημόσιο ήδη καθόντουσαν στην πλάτη μου και είχα μουδιάσει.  Η κατάσταση επιδεινώνεται σταθερά και  μέρα με τη μέρα γίνεται αφόριτη. Οι φόροι αυξάνονται, οι έκτακτες εισφορές σκάνε στην πόρτα μου και οι μέρες μου κοστίζουν ακριβά.

Άρχισα να τρώγομαι με τα ρούχα μου. Να δουλεύω υπερωρίες, με λιγοστό ύπνο, και τα νεύρα μου μονίμως τεντωμένα. Κάποια στιγμή και γω, αγανάκτησα. Βγήκα έξω στις πλατείες και άρχισα να ουρλιάζω για τα δικαιώματά μου. Μια ευκαιρία να βρώ στις μέρες μου που θα με κάνει να πω «η στιγμή αυτή άξιζε τον κόπο».

Ο πρωθυπουργός βγαίνει συχνά στα κανάλια και καθυσηχάζει.

Μια μέρα ξύπνησα και είπα μέσα μου «ΩΣ ΕΔΩ!». Κρυφά, μπήκα και έκλεισα εισιτήριο για όποια χώρα μου ερχότανε εκείνη την στιγμή. Ευτυχώς, πέτυχα την Γερμανία. Καιρό ήθελα να δω την Γερμανία. Η ομορφιά του τόπου, η αρχιτεκτονική και οι τέχνες. Όλα αυτά σε μία χώρα τρομερά δημιουργική και αυστηρή στην έννοια του έργου. Ένοιωθα ένα δέος και τόσο μικρός απέναντί της. Δυσκολευόμουα να πιστέψω ότι πληρώ τις ικανότητες που χρειάζεται.

Όμως με βρίσκει ο Πρωθυπουργός στο τηλέφωνο. Με ρωτάει που είμαι και του απαντάω ευθαρσώς:

-«Φεύγω, δεν ξαναγυρνώ πίσω»

-«Πρέπει να γυρίσεις πίσω. Η χώρα είναι στα πρόθυρα χρεοκωπίας! Ο προϋπολογισμός είναι ελλειματικός, η ανεργία καλπάζει στα ύψη, η Ευρώπη  μας εγκαταλείπει! Ο Τρος Καν μου ζητάει κι άλλες περικοπές»

-«Βαρέθηκα όλες αυτές τις δικαιολογίες για να σε λυπηθούμε. Έχω στερέψει από δυνάμεις, παρηγοριά και χρήματα!»

-«Τώρα! Έχω τα κανάλια δίπλα μου και θα τους ανακοινώσω ότι χρεωκοπούμε! Τώρα η χώρα θα καταρρεύσει. Γύρνα πίσω αλλιώς καταρρέουν όλα»

– «ΣΕ ΜΙΣΩΩΩΩΩΩΩ! ΣΕ ΜΙΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ»

-Τώρα, θα τελειώσουν όλα…

Έκανα στροφή 180 μοίρες και με μαύρη καρδιά, κλείνω εισιτήρια πίσω για την Ελλάδα. Δεν πρόλαβα να δω την Γερμανία, διότι τώρα πρέπει για άλλη μία φορά να φανώ μεγαλύψυχος, φιλότιμος και να βοηθήσω την χώρα που καταρρέει. Γυρνώ πίσω σα προδότης, που ξέφυγα από την δεινή κατάστασή της.

-«Όλα θα αλλάξουν. Θα πάρουμε δάνεια, θα εκτελέσουμε κοινωνικό έργο. Θα ενωθούμε με την Ευρώπη. Γύρνα πίσω και όλα θα φτιάξουν. Η υπομονή σου θα ανταμειφθεί. Δεν θα σου ζητήσω κι’  άλλες περικοπές»

Και στο τέλος πάντα, πρέπει να τιμάς την πατρίδα σου σαν μαλάκας, έτσι δεν είναι; ΣΑΝ; Εφόσον ΞΕΡΕΙΣ ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει και όλες οι υποσχέσεις μένουν στα λόγια.

Και ΕΔΩ οι άτυποι κοινωνικοί κανόνες, δήθεν ηθικοί, χτυπάνε το κεφάλι τους στο τοίχο. Νομίζεις! Το κεφάλι σου εσύ το χτυπάς στο αδιέξοδο και ο πειθαναγκασμός σου σε χλευάζει.

Στιγμή

Posted in Εμπειρίες, thoughts by trelobifteki on Ιουλίου 25, 2010

Ξύπνησα για να κατουρήσω… Η μπύρα μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστα διαλλείματα ύπνου.

Γύρω στις 6.30. Αναρωτιέμαι αν έχει βγει ο ήλιος. Ανοίγω τα παντζούρια. Η ομορφότερη στιγμή.

Μπρούντζινη ατμόσφαιρα. Οι άχρωμες πολυκατοικίες ντύνονται με ένα απαλό καφέ και κίτρινο. Τα καλώδια της ΔΕΗ λαμπυρίζουν με το φως. Παρατηρώ τον δρόμο – Ησυχία και ερημιά. Θέσεις πάρκινγκ μπροστά από το σπίτι μου σκόρπιες. Εκεί, που άλλες μέρες μοιάζουνε με όαση. Τι όμορφο μπορεί να είναι αυτό το στενό  χωρίς ψυχή!

Φύγανε – Επιτέλους φύγανε. Σκαρφίζομαι ιστορίες με το μυαλό μου.

Οικογένειες που τρέχουν στις εθνικές. Πατέρας ενθουσιασμένος, η μάνα να απορεί τι ξέχασε, τα παιδιά πίσω κοιμούνται.

Μια παρέα που κοιμήθηκε σε κάποια παραλία. Σκηνές και σακούλες σκουπιδιών και στιγμιαίος φραπές. Τους ξυπνάει ο πρώτος ήλιος που βγαίνει και τους  παραβιάζει την καθημερινότητα της πόλης, την σκιά.

Αισθάνομαι τον αέρα. Κρατάει ακόμα την γλυκιά ψύχρα της βραδιάς, όμως θα κάνει καύσωνα σήμερα – το νοιώθω.

Παίρνω το θάρρος και φωνάζω δυνατά: «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΟΝΟΣ!». Περιμένω να ακούσω την ηχώ, αλλά δεν είμαι σε ταινία 😛

Κλείνω τα παντζούρια και πέφτω ξανά για ύπνο. Το πρωί θα πάρω να πιω milko.

Ευτυχία

Posted in Εμπειρίες, thoughts by trelobifteki on Ιουνίου 7, 2010

Πρόλογος:

ξεχάστε το άθλιο τραγούδι της Μόνικας, με τους στίχους από μαθητές δημοτικού της τρίτης τάξης των Αγγλικών. Σημασιολογικά, ταιριάζει με το άθλιο κείμενο παρακάτω και θέλω να μισώ πράγματα.

Ωραία παραγωγή πάντως

Κυρίως πιάτο:

«ΤΡΕΧΑ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΜΑΝΑΡΑ ΣΟΥ! «

Την συγκεκριμένη δεύτερη πρόταση την ακούω πολύ συχνά από τον Πάνο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, δυστυχώς είχε και δίκιο.

Ντύνομαι όσο πιο γρήγορα γίνεται, μαζεύω την βαλίτσα έχοντας μία αμυδρή υποψία ότι κάτι  θα έχω ξεχάσει πάλι. Κορνάρισμα. Ψάχνω τα παπούτσια και για κάποιο λόγο μπαίνω στην ιδέα να βάλω διαφορετικά. Μαλακεία. Βάζω τα ίδια και βγαίνω.

Τι σκατά έγινε; Σπάνια με παίρνει ο ύπνος και σηκώνομαι σχετικά εύκολα.

«Γαμώ την σαπιομούνα την μάνα σου». Ο Πάνος: συνηθίζει να βρίσκει πάτημα σε ό,τι με ενοχλεί. Στην συγκεκριμένη μέρα, ίσως η μάνα μου να πήρε ολόκληρη παρέλαση τάγματος. Ανταπαντάω με την ίδια ευχάριστη διάθεση (νεύρα, η οικογένεια μες στην ανωμαλάρα. Βριζόμασταν όλοι μαζί σε όλο το ταξίδι. Γελάγαμε στα ηλίθια και εύστοχα.

«Ο πατέρας σου φτιάχνει δαχτυλίδια, και έχει στον κώλο του τα δικά μου @@». Μην με ρωτήσεις γιατί το συγκράτησα αυτό.

Πήρα έναν καφέ από ένα βενζινάδικο. Ίσως είναι αισχρός ο καφές, αλλά είμαι χειρότερος εγώ σε οτιδήποτε αφορά τις γεύσεις…

Φτάνεις στην Πάτρα και ψάχνεις στις καφετέριες το μέρος που θα βρεθείς με τον ντόπιο φίλο. Το κινητό στο χέρι και σου λέει ότι κάτι έτυχε και δεν μπορεί τώρα. Δεν πειράζει, κάθεστε σε μία με τους φίλους και τα λέτε. Κλασσική ρητορική ερώτηση: «Τι θα κάνουμε τώρα;». Πλήρης άγνοια απ’ όλους. Περιφερόμαστε με τίποτα και πλάθουμε διασκέδαση από το πουθενά. Σκέφτηκα πόσο θα μπορούσα να βαρίεμαι μικρός, που δεν είχα τίποτα, και πόσο θα μπορούσα να διασκεδάσω τώρα, που έχω τα πάντα. Αλλά τώρα βαριέμαι. Μεγάλωσα;

Με εκνευρίζει όταν πιστεύω ότι βαριέμαι την συγκεκριμένη στιγμή αλλά μετά ανακαλώ τις μέρες αυτές και τις νοσταλγώ. Είμαι λίγο βλακάκος, ε; Σε τσάντισα, αλλά το ευχαριστήθηκαμε

Βόλτες με τα πόδια, βόλτες με το αμάξι.Χαζοτράγουδα και στιχάκια που βρίζουν τον αδερφό της φίλης της Ρενάτας χωρίς λόγο. Πολλές φορές θέλω να κοντράρω την ιδέα ότι η ζωή μου μοιάζει με κουκίδες από στάσεις του μετρό. Δυσκολεύομαι πάντα να θυμηθώ πράγματα ενδιάμεσα από «σταθμούς» της ζωή μου. Με τρομάζει ιδιαίτερα αυτό, διότι πάντα αντιμετωπίζω το ένα και μοναδικό πρόβλημα: Πως αξιοποίησες τον χρόνο σου;

Βόλτες στα μαγαζιά της περιοχής. Γυρνάμε άσκοπα στα μαγαζιά. Μπαίνουμε από δω και απο κει. Άσκοπη κατανάλωση. Ξεχασα το κινητό μου και γυρνάω στο δωμάτιο. Έρχεται μαζί μου και ο Στάθης. Παίρνει από ένα μπουκάλι βότκα, την οποία ποτέ δεν συμπάθησα αλλά έπινα παλιά λόγω πλήρης άγνοιας προτιμήσεων. Φτάσαμε εκείνη την καμπή της βότκας, που πηγαίνει κατά μήκος της θάλασσας με την ηλικία των 21. Πηδούσαμε από στρώμα σε στρώμα ακούγωντας red hot chili peppers. Σίγουρα θυμάσαι και επιτέλους βρήκες το θάρρος να το ξανακάνεις.

Αα! Βρέθηκε άλλος γνωστός στην Πάτρα. Μαθαίνεις αναπάντεχα νέα και για ανθρώπους περίεργους με φουσκωμένα μυαλά, βυζιά και πουλιά. Ανεξέλεγκτες και απόμακρες καταστάσεις που μπορείς να ακούσεις με τρομερή ευχαρίστηση. «Μη σου τύχει ρε φίλε!». Βαρετό!

Γυρνώντας από το μεζεδοπωλείο, ή όπως λεγότανε, θυμήθηκα την Ελένη από το περασμένο καλοκαίρι. Την γνώρισες σε μία «έκρηξη» να μιλήσεις σε τυχαία κοπέλα στο μπαρ. Για λόγο που ποτέ δεν κατάλαβες, δεν αντέδρασε αρνητικα! Ποτέ δεν ζήτησες το τηλέφωνό της. Δειλέ! Τώρα τραγουδάς «Αν θυμηθείς το όνειρο μου» πιωμένος, ξαπλωμένος στους δρόμους. Οι φίλοι από πάνω σου φαίνονται θολοί και κάπου εκεί μακριά. Οι αμέτρητες απιθανότητες συνομωτούν για να σου δείξουν το ένα σίγουρο. Χαμογέλα!

Ααα! Νάτος και ο άλλος που έψαχνα το πρωί.

Τι ζητάει ο μπάτσος; Τελικά ξέχασα την ταυτότητα.

Δεν με νοιάζει τίποτα πια, είμαστε πλήρεις. Ευτυχία….

Ξύπνησες. Είναι Κυριακή πρωί, γύρω στις 9. Ντύνομαι και πάω στην δουλειά. Ό,τι πρέπει να γίνει, θα γίνει.

Στιγμή στο μετρό

Posted in Εμπειρίες by trelobifteki on Δεκέμβριος 27, 2008

Κατέβαινα βιαστικά τις σκάλες, καθώς άκουγα να έρχεται ένας συρμός. Κλασσικά, ήτανε από την άλλη πλευρά.

Με το που κατέβηκα ένας τύπος μου φώναξε «Έλα ρε φίλε! Που πας;» και στάθηκε μπροστά μου. Ξαφνιάστηκα, τον κοίταξα και άρχισα να τον επεξεργάζομαι. Αυτός είχε ένα χαμόγελο και περίμενε αντίδρασή μου. Προσπαθούσα να τον θυμηθώ αλλά δεν μπορούσα. Τελικά όντως δεν τον ήξερα και όταν το είχα καταλάβει αυτός είχε ήδη φύγει.  Συνέχισε το ίδιο και με όσους ερχόντουσαν στον σταθμό. Άλλοι τρόμαζαν, άλλοι τον απέφευγαν, ίσως και άλλοι να συνέχιζαν.

Τελικά, μου κέντρισε το ενδιαφέρον κα άρχισα να ρωτάω τον εαυτό μου διάφορα. Τελικά αποφάσισα ότι το ρητό «Να μην μιλάμε σε ξένους» θα έπρεπε να ισχύει μονάχα σε παιδάκια. Πιο πέρα καταντάει δειλία.

3 Στιγμές που ίσως συνδέονται

Posted in Εμπειρίες, thoughts by trelobifteki on Ιουνίου 12, 2008

Μιλάγαμε με τον «Χ» φίλο μου, μέχρι που τσίμπησα μέσα από τις κουβέντες του ένα εμφανές σημείο που εξέφραζε την ανικανοποίηση του για τον τρόπο που κυλούσε η ζωή του. Βέβαια, ήθελα να τον ρωτήσω τους λόγους που το λέει αυτό, όμως μου γύρισε την κουβέντα και απάντησε ότι κακώς σκέφτεται έτσι, εφόσον δεν υπάρχει γενικά κανένα πραγματικό πρόβλημα στην ζωή του. Καταλαβαίνω την όλη στάση του γιατί και εγώ νοιώθω περίπου το ίδιο αυτόν τον καιρό. Όμως, ξέρω ότι άλλο γενικότερα τα προβλήματα και άλλο κάποιοι ανεκπλήρωτοι στόχοι. Απλά πράγματα που δεν έχεις και σου τριβελίζουν το μυαλό και τα νεύρα σου.

Έβλεπα μία εκπομπή για το «φαινόμενο» facebook. Κάποιος καθηγητής κοινωνιολογίας (μου φαίνεται) δήλωσε το σημαντικότερο ότι και να βγαίνουνε πια έξω σαν άνθρωποι, σπάνια μιλάμε. Αυτό συμβαίνει γιατί πολύ απλά δεν επιθυμούμε να εκθέτουμε «ψεγάδια» και «αδυναμίες» του εαυτού μας. Μάλλον όπως οι φωτογραφίες και τα προφίλ σε αυτά τα site, που κάνουμε τα πάντα για να φανούμε όσο το δυνατόν καλύτεροι και να κρατήσουμε και αυτό το «ψέμα» στην πραγματική ζωή. Βασικά, αυτός τα είπε όλα αυτά πιο εύστοχα, αλλά μου διαφεύγουν αυτήν την στιγμή…

Σήμερα χάλασε το αυτοκίνητο μου σε έναν κεντρικό δρόμο και έκανα την «ανθρώπινη σημαδούρα» για περίπου μιάμιση ώρα περιμένοντας τον γερανό. Δυστυχώς, δεν είχα το κλασσικό το τριγωνο μαζί μου (μου φαίνεται το είχα σπάσει?!?) και είχα μονάχα ένα γιλέκο φανταχτερό για σήμανση. Μέσα σε αυτό το διάστημα έφαγα μούτζα από έναν τύπο μεταξύ trendy και κάγκουρα, ένας γύφτος με ρωτούσε τι έκανα, ένας με μηχανή με ρώτησε άμα κάνω «το εργολάβο» και διάφοροι μου κάνανε παρατήρησεις. Με εντυπωσίασε το γεγονός που δεν καταλαβαίνανε πολλοί ότι στεκόμουνα στο δρόμο με το groovy γιλέκο, επειδή το αυτοκίνητό μου μπροστά (15 μέτρα απόσταση) είχε χαλάσει. Ο μηχανικός που ήρθε, μου πρότεινε να μην στέκομαι στον δρόμο για σήμανση γιατί «οι οδηγοί είναι ηλίθιοι». Βέβαια, προσωπικά πιστεύω ότι δεν ήτανε και τόσοι αυτοί τελικά.

Ηθικό δίδαγμα: Μην περιορίζεστε και μην αποφεύγετε να εκτείθεστε. Η ελεύθερη έκφραση προσφέρει περισσότερη διασκέδαση από το προφίλ στο facebook. Ό,τι και να κάνετε, για οποιονδήποτε λόγο, πάντα θα υπάρχουν οι ηλίθιοι για να «στην πούνε» και το πιθανότερο να μην έχουν δίκιο. Αλλά ποιος χέστηκε…

Asus Eee PC – Πρώτες εντυπώσεις

Posted in computer science, Εμπειρίες by trelobifteki on Ιανουαρίου 19, 2008

Σήμερα ένας φίλος μου αγόρασε (μέσω Αμερικής) αυτό το πολυαναμενόμενο laptop-άκι και με φώναξε σπίτι του για να το δοκιμάσουμε (χαράματα και να νυστάζω ελλεεινά). Οπότε μιας και το είδα σχετικά νωρίς, είπα να το σχολίασω.

Κατασκευή: Το μεγεθός του είναι τρομερά βολικό και αυτό το πραγματάκι χωράει παντού. Τελικά η ανάλυση και η οθόνη του δεν με χάλασαν καθόλου (800χ600) και ας είναι σχετικά μικρή. Το πληκτρολόγιό του άβολο σχετικά, αλλα το δικαιολογώ λόγω μεγέθους (για να πατήσω το δεξί shift ένοιωθα ότι έκαναν κόμπους τα δάχτυλά μου γιατί είναι τρομερά μικρό κουμπί). Το touchpad επίσης πολύ μικρό, αλλά όχι τόσο τρελό πρόβλημα. Επιπλέον, για το μέγεθός του το νοιώθεις σχετικά βαρύ, αλλά καθόλου δεν με ένοιαξε. Επιπλέον, το Eee PC δεν ακούγεται καθόλου. Ο φίλος μου το αγόρασε με την ενσωματωμένη webcam & μικρόφωνο. Είναι μικρό και παρέχει αρκετά τελικά.

Επιδόσεις: Δεν πρόκειται να παραπονεθείτε για αυτό. Με 512 μνήμη μπορεί να σηκώσει άνετα linux και για τις δουλειές που προορίζεται είναι μια χαρούλα. Μην ξεχνάμε ότι τρέχει linux, και πολλά ρυθμίστηκαν τρομερά για αυτό. Εδώ και το openOffice ξεκίνησε χωρίς να κουραστεί. Μήπως τελικά αυτός ο flash σκληρός βοηθάει;

Το λειτουργικό του: το boot-άρισμα είναι αρκετά γρήγορο και συνειδητοποιείς κανείς για ποιον λόγο πρέπει να έχεις πυρήνα και init ραμμένο στον υπολογιστή σου. Μιλάμε ξεκινάει περίπου σε 20-25 δεύτερα (χωρίς να το υπολογίζω όντως, υπόθεση κάνω) με το γραφικό και τα όλα του. Το γραφικό του περιβάλλον τρελά ελαφρύ (iceWM/iceMC).

Αυτό που ΔΕΝ μου άρεσε ήταν ότι το νοιώθεις το λειτουργικό του τρομερά … κλειστό. Συγκεκριμένα, πίσω από το Asus Eee PC κρύβεται μία Xandros (commercial, debian-based) διανομή με sources τα πακέτα που παρέχει η εταιρία Asus. Η εταιρία συντηρεί βέβαια πολύ λίγα πακέτα, οπότε υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα να προσθέσεις εφαρμογές στον υπολογιστή σου. Ένας που δεν ξέρει και πολλά από linux θα βρει σημαντικό πρόβλημα σε αυτό. Συν τοις άλλοις, «κρύβει» ψιλό το terminal (που όλοι αγαπάμε), αλλά με τον κλασσικό συνδυασμό ctrl+alt+t βγαίνει ένα uxterm όλο τρέλα ;). Μετά από αυτό, ρυθμίζεις τα πράγματα που θέλεις με το χεράκι σου (αν και με τα sources θέλει προσοχή και pin-άρισμα κάποιων πακέτων). Τέλος, οι ρυθμίσεις από γραφικό περιβάλλον που έχει είναι λίγες. Όμως, το να ρυθμίσεις δίκτυο wireless/ethernet είναι αρκετά εύκολο. Επιπλέον, δεν μου άρεσε προσωπικά το γεγονός που δεν είχα text-terminal με την πρώτη (αλλά είναι σωστό που δεν είχαν).

Εφαρμογές: Τα βασικά κάθε διανομής τα παρέχει (openOffice, Firefox, Amarok, TuxRacer, Pidgin, κ.α). Δοκίμασα και το tuxRacer για να δω πόσο καλά τα πάει με 3d γραφικά (compiz?). Τελικά, ψιλομπούκωνε αλλά έτρεχε. Οπότε, μιας και υποστηρίζει AIGLX το compiz μπορεί να παίξει σχετικά ομαλά. Δεν κατάφερα να δοκιμάσω αν παίζει divX, αλλά παρατήρησα ότι έχει mplayer για βίντεο. To πιθανότερο να υποστηρίζει αρχικά open-source formats. Εφαρμογές για την webcam είχε και είχε και μία εφαρμογή για φωνητικές έντολες (που δεν ξέρω προσωπικά ένα open-source πρόγραμμα για linux). Όλα αυτά χωρέσανε σε 2,5 Gb και σου περισσεούουν άλλα 1,5Gb εντός του υπολογιστή για χρήση.

Συμβουλή: Αν και όμορφο το γραφικό που ρυθμίσανε για το Eee PC, δεν βολεύει. ούτε εύκολα παραμετροποιείται (έστω για shortcuts) και στην τελική προσωπικά δεν το νοιώθω «πλήρες». Ένας χρήστης που δεν έχει όρεξη να μάθει linux και θέλει να βάλει δικά του προγράμματα μέσα, καλύτερα να βάλει XP (σοβαρά). Ένας χρήστης που θέλει linux με τα ούλα του, ας πετάξει το xandrοs (κρατώντας αν μπορεί τον πυρήνα του+modules) και ας βάλει άλλη διανομή και να το κάνει πραγματικά πρακτικό. Άμα βαριέστε, βάλτε τα sources από Xandros και πειράξτε την υπάρχουσα διανομή σας και βάλτε άλλον window Manager ή ό,τι άλλο θέλετε. Αλλά προσέξτε λίγο μην μείνεται με crash-αρισμένα πακέτα. Συμβουλευτείτε το Ανεπίσημο wiki Eee χρηστών

Άμα ό,τι περιέχει η διανομή το θεωρείτε υπεραρκετό, μην δοκιμάσετε κάτι άλλο γιατι όλα δουλεύουν αρκετά γρήγορα και σταθερά έτσι. Τα XP θα σας προκαλέσουν περισσότερο μπέρδεμα.

Υ.Γ: Κάπου διάβασα ότι ίσως γίνεται να σηκώσεις και μεγαλύτερη ανάλυση. Αν και δεν το πιστεύω, δεν χρειάζεται ιδιαίτερα κιολας.

Tagged with: ,

Ταξίδι στην Κρήτη

Posted in Εμπειρίες by trelobifteki on Νοέμβριος 13, 2007

Χαιρετώ το καινούριο μου blog!

Βασικά το ανοίγω με «προτροπή» ενός φίλου μου, μιας και γενικά θα μου είναι χρήσιμο να γράφω πράγματα που ανακαλύπτω εδώ σαν προγραμματιστής (ας πούμε ότι είμαι). Βέβαια, δεν θα το πήξω τόσο και θα βάλω καμιά εμπειρία μου σε κανά ταξίδι και θα βάζω και γυμνές φωτογραφίες από μοντέλα σε ASCII art (I know you like it!)

Τέσπα, δεν θα το κάνω πολύ προσωπικό το blog μου, μιας και είναι public και εκτεθειμένο από παντού (τους κωδικούς μου τους γράφω αλλού δημόσια, δεν με νοιάζει)

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!

Αύριο πάω για ταξίδι στην Κρήτη σε έναν πολύ καλό μου φίλο για 1 βδομάδα. Πολλά πρόκειται να συμβούν

Ετοιμάζω μία παρουσίαση για το scapy

Ετοιμάζω να ολοκληρώσω ένα ακόμα feature για την πτυχιακή μου

Προσπαθώ να στήσω ένα πραγματικά ΠΕΡΙΕΡΓΟ δίκτυο με openBSD, nexenta και διάφορα καλούδια (για να μάθουμε ρε παιδιά!)

Tagged with: