Biftekoupolis

Στιγμή

Posted in Εμπειρίες, thoughts by trelobifteki on Ιουλίου 25, 2010

Ξύπνησα για να κατουρήσω… Η μπύρα μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστα διαλλείματα ύπνου.

Γύρω στις 6.30. Αναρωτιέμαι αν έχει βγει ο ήλιος. Ανοίγω τα παντζούρια. Η ομορφότερη στιγμή.

Μπρούντζινη ατμόσφαιρα. Οι άχρωμες πολυκατοικίες ντύνονται με ένα απαλό καφέ και κίτρινο. Τα καλώδια της ΔΕΗ λαμπυρίζουν με το φως. Παρατηρώ τον δρόμο – Ησυχία και ερημιά. Θέσεις πάρκινγκ μπροστά από το σπίτι μου σκόρπιες. Εκεί, που άλλες μέρες μοιάζουνε με όαση. Τι όμορφο μπορεί να είναι αυτό το στενό  χωρίς ψυχή!

Φύγανε – Επιτέλους φύγανε. Σκαρφίζομαι ιστορίες με το μυαλό μου.

Οικογένειες που τρέχουν στις εθνικές. Πατέρας ενθουσιασμένος, η μάνα να απορεί τι ξέχασε, τα παιδιά πίσω κοιμούνται.

Μια παρέα που κοιμήθηκε σε κάποια παραλία. Σκηνές και σακούλες σκουπιδιών και στιγμιαίος φραπές. Τους ξυπνάει ο πρώτος ήλιος που βγαίνει και τους  παραβιάζει την καθημερινότητα της πόλης, την σκιά.

Αισθάνομαι τον αέρα. Κρατάει ακόμα την γλυκιά ψύχρα της βραδιάς, όμως θα κάνει καύσωνα σήμερα – το νοιώθω.

Παίρνω το θάρρος και φωνάζω δυνατά: «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΟΝΟΣ!». Περιμένω να ακούσω την ηχώ, αλλά δεν είμαι σε ταινία 😛

Κλείνω τα παντζούρια και πέφτω ξανά για ύπνο. Το πρωί θα πάρω να πιω milko.

Advertisements

Ένα βήμα μπροστά – Επεισόδιο #2 – Όνειρο

Posted in thoughts by trelobifteki on Ιουνίου 30, 2010

Συνηθίζω μετά από έξοδο να περπατώ λίγο στους δρόμους και να χαζεύω τους περαστικούς και τις περιοχές.

Όμως ήτανε αρκετά αργά και εγώ όχι τόσο νηφάλιος. Κατηφόρισα έναν μακρύ κατηφορικό δρόμο με ένα στρατόπεδο στο δεξί μου χέρι. Ο δρόμος άδειος από αυτοκίνητα και σκοτεινός. Περνώντας απέξω από το στρατόπεδο άκουγα φωνές και συνθήματα, σαν να ήμουνα σε γήπεδο.  Κοντοστάθηκα. Καθώς περνούσα παρατήρησα κοιτώνες σαν ψηλές γκρίζες πολυκατοικίες και απέξω να πίνουνε και να γλεντάνε φαντάροι. Πετούσανε χαρτιά υγείας στον αέρα, κρατούσανε πλαστικά μπουκάλια με ρετσίνες και κρασιά και γλεντούσανε αγκαλιασμένοι. Χαρά, πραγματική χαρά.

«Φέρτε επιτέλους το χαρτί να τρελαθούμε και τις κόρες σας [κάπου εκεί το κλείνω]»

Κάτι τέτοιο φώναζα και εγώ κάποτε, τότε που ήμουνα και γω φαντάρος. 3 χρόνια θητείας σου αποτυπώνουν μία  βαθιά χακί γραμμή στο είναι σου. Αλλάζεις, αναπόφευκτα για πάντα.

Θυμήθηκα εκείνη την τελευταία σκοπιά μου. Είχα πιει και με είχε πάρει ο ύπνος στην βάρδια, ξύπνησα και έβλεπα μικρές κοπελίτσες να μοιρολογάνε στην Πύλη και 18χρονα μαλακισμένα να μπαίνουνε με πολιτικά. Ψάρακλες. Χαίρομαι με τον νεό νόμο που επιβάλλει την θητεία στα 18. Θα δούνε και θα πάθουνε για να τους συμμαζέψουνε… Καλύτερα! Θα έχει ενδιαφέρον έτσι.

Θυμάμαι είχαμε εκλογές κοντά εκείνες τις μέρες, είχανε έρθει το κόμμα των Αριστερών και Φιλελεύθερων στην βάση μας για διάλογο. Και όντως, έγινε διάλογος, πραγματικός διάλογος. Θυμάμαι όλοι συζητήσαμε για διάφορα θέματα, όμως αποφασίσουμε να βγάλουμε τις πιπίλες από τα στόματά μας και προσπαθήσαμε να λύσουμε προβλήματα με ιδέες σε πράξεις. Φαινόμενο εξωτικό στην πολιτική δράση.

Όμως, πού είχα μείνει; Πολλές φορές τέτοιες αναμνήσεις με αποσυντονίζουν.

Κατεβαίνω και περνάω από οροσειρές καφέ  πολυκατοικιών και βρίσκω μία στάση λεωφορείου. Κοιτάω αριστερά και βλέπω ένα φλιπεράδικο ανοιχτό. Είναι 5 η ώρα και έχει ακόμα κόσμο. Κίτρινες αποχρώσεις τριγύρω και μυρωδιές από τσιγάρο και μούχλα. Εκεί ένα τραβέλι κάθεται και περιμένει. Σε άλλες περιπτώσεις, θα απέφευγα να κάτσω σε αυτό το σημείο, όμως ήμουνα οσο μεθυσμένος πρέπει να είσαι για να αποδέχεσαι όλον τον κόσμο. Έκατσα χωρίς να του μιλήσω. Τελικά μου μίλησε πρώτα εκείνος.

Συνήθως δεν συνηθίζουν να μου μιλάνε πρώτα άλλοι άνθρωποι. Ή δεν μετράω αυτές τις περιπτώσεις… Τι να πω.

Μου φλυαρούσε για κάτι σχετικό με τον Παναθηναϊκό. Όπως κάθε φορά, ακούω χωρίς να απαντάω. Λέω «Δεν ασχολούμαι με αυτά». Απορεί και γελάει… Ξημερώνει και παίρνω το πρώτο λεωφορείο που έρχεται.

Κάθε φορά που ξυπνάω από ένα τέτοιο όνειρο, βλέπω καθαρά τί λείπει και μου εξηγεί απλά: Επικοινωνία.

Ευτυχία

Posted in Εμπειρίες, thoughts by trelobifteki on Ιουνίου 7, 2010

Πρόλογος:

ξεχάστε το άθλιο τραγούδι της Μόνικας, με τους στίχους από μαθητές δημοτικού της τρίτης τάξης των Αγγλικών. Σημασιολογικά, ταιριάζει με το άθλιο κείμενο παρακάτω και θέλω να μισώ πράγματα.

Ωραία παραγωγή πάντως

Κυρίως πιάτο:

«ΤΡΕΧΑ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΜΑΝΑΡΑ ΣΟΥ! «

Την συγκεκριμένη δεύτερη πρόταση την ακούω πολύ συχνά από τον Πάνο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, δυστυχώς είχε και δίκιο.

Ντύνομαι όσο πιο γρήγορα γίνεται, μαζεύω την βαλίτσα έχοντας μία αμυδρή υποψία ότι κάτι  θα έχω ξεχάσει πάλι. Κορνάρισμα. Ψάχνω τα παπούτσια και για κάποιο λόγο μπαίνω στην ιδέα να βάλω διαφορετικά. Μαλακεία. Βάζω τα ίδια και βγαίνω.

Τι σκατά έγινε; Σπάνια με παίρνει ο ύπνος και σηκώνομαι σχετικά εύκολα.

«Γαμώ την σαπιομούνα την μάνα σου». Ο Πάνος: συνηθίζει να βρίσκει πάτημα σε ό,τι με ενοχλεί. Στην συγκεκριμένη μέρα, ίσως η μάνα μου να πήρε ολόκληρη παρέλαση τάγματος. Ανταπαντάω με την ίδια ευχάριστη διάθεση (νεύρα, η οικογένεια μες στην ανωμαλάρα. Βριζόμασταν όλοι μαζί σε όλο το ταξίδι. Γελάγαμε στα ηλίθια και εύστοχα.

«Ο πατέρας σου φτιάχνει δαχτυλίδια, και έχει στον κώλο του τα δικά μου @@». Μην με ρωτήσεις γιατί το συγκράτησα αυτό.

Πήρα έναν καφέ από ένα βενζινάδικο. Ίσως είναι αισχρός ο καφές, αλλά είμαι χειρότερος εγώ σε οτιδήποτε αφορά τις γεύσεις…

Φτάνεις στην Πάτρα και ψάχνεις στις καφετέριες το μέρος που θα βρεθείς με τον ντόπιο φίλο. Το κινητό στο χέρι και σου λέει ότι κάτι έτυχε και δεν μπορεί τώρα. Δεν πειράζει, κάθεστε σε μία με τους φίλους και τα λέτε. Κλασσική ρητορική ερώτηση: «Τι θα κάνουμε τώρα;». Πλήρης άγνοια απ’ όλους. Περιφερόμαστε με τίποτα και πλάθουμε διασκέδαση από το πουθενά. Σκέφτηκα πόσο θα μπορούσα να βαρίεμαι μικρός, που δεν είχα τίποτα, και πόσο θα μπορούσα να διασκεδάσω τώρα, που έχω τα πάντα. Αλλά τώρα βαριέμαι. Μεγάλωσα;

Με εκνευρίζει όταν πιστεύω ότι βαριέμαι την συγκεκριμένη στιγμή αλλά μετά ανακαλώ τις μέρες αυτές και τις νοσταλγώ. Είμαι λίγο βλακάκος, ε; Σε τσάντισα, αλλά το ευχαριστήθηκαμε

Βόλτες με τα πόδια, βόλτες με το αμάξι.Χαζοτράγουδα και στιχάκια που βρίζουν τον αδερφό της φίλης της Ρενάτας χωρίς λόγο. Πολλές φορές θέλω να κοντράρω την ιδέα ότι η ζωή μου μοιάζει με κουκίδες από στάσεις του μετρό. Δυσκολεύομαι πάντα να θυμηθώ πράγματα ενδιάμεσα από «σταθμούς» της ζωή μου. Με τρομάζει ιδιαίτερα αυτό, διότι πάντα αντιμετωπίζω το ένα και μοναδικό πρόβλημα: Πως αξιοποίησες τον χρόνο σου;

Βόλτες στα μαγαζιά της περιοχής. Γυρνάμε άσκοπα στα μαγαζιά. Μπαίνουμε από δω και απο κει. Άσκοπη κατανάλωση. Ξεχασα το κινητό μου και γυρνάω στο δωμάτιο. Έρχεται μαζί μου και ο Στάθης. Παίρνει από ένα μπουκάλι βότκα, την οποία ποτέ δεν συμπάθησα αλλά έπινα παλιά λόγω πλήρης άγνοιας προτιμήσεων. Φτάσαμε εκείνη την καμπή της βότκας, που πηγαίνει κατά μήκος της θάλασσας με την ηλικία των 21. Πηδούσαμε από στρώμα σε στρώμα ακούγωντας red hot chili peppers. Σίγουρα θυμάσαι και επιτέλους βρήκες το θάρρος να το ξανακάνεις.

Αα! Βρέθηκε άλλος γνωστός στην Πάτρα. Μαθαίνεις αναπάντεχα νέα και για ανθρώπους περίεργους με φουσκωμένα μυαλά, βυζιά και πουλιά. Ανεξέλεγκτες και απόμακρες καταστάσεις που μπορείς να ακούσεις με τρομερή ευχαρίστηση. «Μη σου τύχει ρε φίλε!». Βαρετό!

Γυρνώντας από το μεζεδοπωλείο, ή όπως λεγότανε, θυμήθηκα την Ελένη από το περασμένο καλοκαίρι. Την γνώρισες σε μία «έκρηξη» να μιλήσεις σε τυχαία κοπέλα στο μπαρ. Για λόγο που ποτέ δεν κατάλαβες, δεν αντέδρασε αρνητικα! Ποτέ δεν ζήτησες το τηλέφωνό της. Δειλέ! Τώρα τραγουδάς «Αν θυμηθείς το όνειρο μου» πιωμένος, ξαπλωμένος στους δρόμους. Οι φίλοι από πάνω σου φαίνονται θολοί και κάπου εκεί μακριά. Οι αμέτρητες απιθανότητες συνομωτούν για να σου δείξουν το ένα σίγουρο. Χαμογέλα!

Ααα! Νάτος και ο άλλος που έψαχνα το πρωί.

Τι ζητάει ο μπάτσος; Τελικά ξέχασα την ταυτότητα.

Δεν με νοιάζει τίποτα πια, είμαστε πλήρεις. Ευτυχία….

Ξύπνησες. Είναι Κυριακή πρωί, γύρω στις 9. Ντύνομαι και πάω στην δουλειά. Ό,τι πρέπει να γίνει, θα γίνει.

Ένα βήμα μπροστά #7 – Πρωθυπουργός

Posted in thoughts by trelobifteki on Μαΐου 12, 2010

Καλησπέρα σας,

σας μιλάει ο κυβερνήτης.

είμαστε έτοιμοι να προσωμοιώσουμε μία αναγκαστική προσγείωση.

Παρακαλώ σβήστε τα τσιγάρα σας,

Σηκώστε τον δίσκο της καρέκλας σας πάνω.

Σας μιλάει ο κυβερνήτης,

βάλτε το χέρι σας στην τσέπη

απλώστε το χέρι σας,

βάλτε τα χέρια στο κεφάλι, τώρα στους γοφούς!

χεχεχε….

Σας μιλάει ο κυβερνήτης,

και κατεβαίνουμε, κατεβαίνουμε όλοι… μαζί!

Και σκέφτηκα. «Ωχ! Αυτό κάποτε θα συμβεί»

Αναμένω. Αυτή είναι η στιγμή. Και αυτό είναι το χρονικό της στιγμής.

Σας μιλάει ο κυβερνήτης,

και έχω μία περίεργη όρεξη για να τραγουδήσω!

Γιατί; Επειδή είμαι Νεάτερνταλ!

Γιατί; Επειδή έχετε πάγους πίσω από τα κεφάλια σας.

Γιατί; Επειδή έχω ανάψει….

Παρακαλώ αναμείνατε,

αυτός είναι ο χρόνος, και αυτό είναι το ιστορικό του χρόνου.

Σας μιλάει ο κυβερνήτης,

καλύψτε τα μάτια με τα χέρια σας,

πηδήξτε έξω από το αεροπλάνο!

Δεν υπάρχει… πιλότος

Τελικά, είστε εκεί έξω…. ολομόναχοι.

Αναμείνατε,

αυτή είναι η στιγμή,

και αυτό είναι το χρονικο της στιγμής!

[Περίεργη μετάφραση από: Laurie Anderson – From the Air]

Ένα βήμα μπροστά #3 – Έρωτας

Posted in thoughts by trelobifteki on Φεβρουαρίου 17, 2010

Ελ. Βενιζέλος, 18/11/2010 07:09

Βατραχάκι μου {άστοχο παρατσούκλι που σου έβγαλα},

αυτό εύχομαι να είναι το τελευταίο e-mail  που θα λάβεις από μένα. Άφησα τον εαυτό μου επίτηδες να στο γράψω τελευταία στιγμή, για να μην μου αφήσω περιθώρια να κολλήσω. Βέβαια, με βασάνιζε συνέχεια… Ως εδώ.

Υπάρχουν αμέτρητα πράγματα που θέλω να σου πω. Προτιμώ να μην τα δικαιολογήσω.

Σε μισώ. Σε ευχαριστώ βαθύτατα. Σε αγαπώ. Δεν θέλω να σε ξαναδώ. Με ταλαιπώρησες. Με έφερες στο τελευταίο σκαλοπάτι της εξαθλίωσης. Με γέμισες σε μία ανείπωτη αγκαλιά. Πλημύρισες το κεφάλι μου με πόνο και δάκρυα. Με μέθυσες από ευτυχία. Μέθυσα για να ξεχάσω όσα τράβηξα μαζί σου. Σε σιχαίνομαι. Σε λατρεύω.

Και πάλι, κακώς σε θέλω.

Μέρες πριν έρθεις, και η ιδιοσυγκασία μου  έμοιαζε με τον πύργο της Πίζας. Σταθερή υποχώρηση στην βαρύτητα και στην παράνοια. Μέρες με σένα, και κατάφερες να με ισιώσεις. Τραγικά, με έριξες στην άλλη πλευρά. Ξανά γκρεμίζομαι σταθερά.

Στην δική μας κατάσταση, οι δικαιολογίες απλά ανακύκλωσαν τα γεγονότα.

Μαζί – χώρια – ξανά μαζί. Το πονηρά θετικό βλέμμα σου όταν με κοιτούσες δήθεν «φιλικά». Το παράπονό μου που ποτέ δεν ήθελες να πιστέψεις ότι είμαστε μαζι. Πόσο με εκνέυριζε αυτό. Το πρώτο πρωινό που ξυπνήσαμε αγκαλιά. Οταν σε πήρα τηλέφωνο και άκουγα τον Άλλον να σε φιλά. Οι φόβοι που πετάχτηκαν στα μάτια μου και τα έκαναν να πονάνε για πάντα.Όταν με φώναζες «μπούφο» στα Ισπανικά, ήθελα να γελάσω από χαρά αλλά έκανα τον εκνευρισμένο. Όταν συγκρατιόμουνα και πήγαινες διακοπές με τον άλλον, εγώ ήθελα η κόλαση μέσα μου να καταβροχθήσει οτιδήποτε μπροστά μου.

Το πρώτο σου νάζι όταν μου κούνησες το υπέροχο κωλαράκι σου στο κρεβάτι ένα βράδυ. Δεν το κατάλαβες, όμως ήτανε το καλύτερο δώρο που μου έκανες.

Όταν με φώναξες με το παρατσούκλι μου με θλιμμένο ύφος, ένα βράδυ στο δρόμο που αποφάσια να σε αφήσω για ακόμα μια φορά. Εκείνη την στιγμή, έμοιαζες σα τα χριστουγεννιάτικα ζαχαρωτά μπαστουνάκια. Ήσουν γλυκύτατη μωρό μου.

Όταν ήθελα να παγώσει η νύχτα για να κλάψω κι’ άλλο, στο παγκάκι δίπλα από την Ακρόπολη. Μην με βρει το ξημέρωμα.

Ήθελα να σκέφτομαι εσένα με τα πόδια έξω από το παράθυρο. Δεν είχα σκοπό να πέσω, όμως ψυχικά έπεσα και σφηνώθηκα στο τσιμέντο ανάμεσα από τα γέλια Αυτού και σένα.

Και πάλι, κακώς, σε θέλω.

Μαζί-χώρια-μαζί.

Ο Άλλος-εγώ-Ο Άλλος.

Το αιώνιο δίλημμα που μας γυρνάει μέσα σε ένα πλυντήριο που δεν λέει να τελειώσει. Η αιώνια ψυχρή πάλι που κανείς δεν θέλει να φύγει. Αυτό σημαίνει πολλά μωρό μου.

Οι φίλοι διατυμπανίζουν την λογική. Στην καταιγίδα περιμένουν να έχεις αδιάβροχο στην τσάντα σου.

Μούσκεμα…

Ποτέ δεν τους ακούσαμε τους φίλους μας, ούτε μπορούν να μας παρηγορήσουν. Το «είναι» μου αποροφήθηκε σε όλες αυτές τις μέρες και σε σένα. Το καταριέμαι αυτό και ταυτόχρονα το λησμονώ.

Και πάλι κακώς σε θέλω.

Ποτέ δεν θα τελειώσω, εφόσον δεν πάρεις την καραμπίνα και τινάξεις τα μυαλά μου στον αέρα. Ο χρόνος τελειώσε. Σε 2 ώρες πετάω. Ελπίζω το block στο facebook αυτήν την φορά να πιάσει τόπο.

Ό,τι και να γίνει, θα μαι μια ήπειρο μακρυά από σένα και θα ξεκόψω αναγκαστικά. Έξοδος κινδύνου.

Και πάλι κακώς, σε θέλω.

Estar bien y siempre te amo

Χάρης

Ένα βήμα μπροστά #2 – Μίσος

Posted in thoughts by trelobifteki on Δεκέμβριος 27, 2009

Δεν θέλω πια ούτε να κοιτάξω πίσω, ευχαριστώ.

Δεν είχα πια τη δύναμη να δω τίποτα θετικό σε αυτόν τον κόσμο και όσο σκέφτομαι τις επιλογές, τόσο βλέπω τον μονόδρομο που πέρασα…

ΚΟΡΟΪΔΟ! ΚΟΡΟΪΔΟ!

Σιχαμένοι Έλληνες! Ηλίθιοι πίθηκοι που ακόμα εύχονται ότι έχουν «το κάτι». Όταν οι Ευρωπαίοι τους έφτυναν πριν από 50 χρόνια, θεωρώ ότι δεν το έκαναν αρκετά. Τώρα κομπάζονται για τα αυτά που έκαναν; Μισό μπουκάλι βότκα και πάσο δανεικό.

Δεν το αντέχω. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ! Η κυβέρνηση δεν κρύβει με την «κρίση» τα προβλήματά της, οι Έλληνες κρύβουν με την «κρίση» τον κτηνώδη κρετινισμός τους. «Σε ένα πλοίο που βουλιάζει, εσύ τι θα ‘κανες;». Μπράβο! Κλέψτε τα κηροπήγια και τα κρυστάλλινα ποτήρια.

«ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ;». Και γω τι ζητούσα; Το μαγαζί μου. Όμως δημόσιος και ιδιωτικός τομέας είναι αντίπαλοι εδώ (πολύ έξυπνο) και είναι φανερό ποιος κερδίζει εδώ και πολλά χρόνια. Αναρχική βασιλεία, δύο βασιλικές οικογένειες όπου οι «αυλικοί» μπαίνουν στο δημόσιο και βρίσκουνε το απόλυτο Ελληνικό όνειρο (αεργία & μόνιμο παχουλό μισθό). Ξέφρενο πάρτι και ο λογαριασμός στους υπολοίπους (εφορίες, ΙΚΑ, ΤΕΒΕ).

«Ψηφίζω γιατί εύχομαι να μπω και γω στην οικογένεια του Δημοσίου. Τι; Δεν πας για αυτό εσύ; ΚΟΡΟΪΔΟ!»

ΑΠΕΡΓΙΑ! ΑΠΕΡΓΙΑ! Παχουλές αριστερές που ακόμα πιστεύουν ότι η κίνηση υποδηλώνει τη δύναμη το «κόμματος». Κυράτσα γραμματέας διευθυντή (από τους χιλιάδες) που φεύγει στη 1 γιατί έχει να πάρει το μουλικό της από το σχολείο. Πασιέντζα, τηλέφωνο, πρωινάδικο και μίζερη γκρίνια. Μιζέρια, μιζέρια. Ποτισμένη στη ΜΙΖΕΡΙΑ η Ελλάδα.

Αύριο η Κυράτσα δεν θα πάει στη δουλειά. Απεργεί. Θα φτιάξει σπανακόπιτα με έτοιμο φύλλο για το «καμάρι» της.

Και με το μπάχαλο ποιος κερδίζει; ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ! Μία μέρα στο σπίτι! Ααα.. και οι φοιτητές γυρνάνε στην εγχώρια πατρίδα.

Υπάλληλοι της Wind, εμείς γελάμε μαζί σας! Το νόημα αραιώνεται σε μία δεξαμενή χάους.

Αφήνω το μαγαζί. Αφήνω το σπίτι. Αφήνω τους φίλους, που λατρεύουν να σε πατάνε και ας μην το εννοούν. Την κοπέλα, γιατί δεν είχαμε και κάτι ουσιώδες στην τελική (και ας το παιξε δράμα).

Είναι κρίμα να μεταναστεύεις επειδή η χώρα σου από τους πολέμους κατακερματίστηκε. Όταν μεταναστεύεις, εν καιρώ ειρήνης, η οργή και το εσωτερικό μίσος είναι τα μόνα που σε κρατάνε.

Εύχομαι να είστε οι επόμενοι.

Φράσεις που μας χαρακτηρίζουν

Posted in thoughts by trelobifteki on Φεβρουαρίου 5, 2009

Μου είπανε τα παρακάτω quotes σχετικά με τους Έλληνες:

«Ο Έλληνας δεν πιστεύει σε κανέναν και σε τίποτα»

«Άμα η Ελλάδα ήτανε ρολόι, δεν θα έπρεπε να προσέχεις την ώρα αλλά το κάθε γρανάζι»

«Σου στέλνω χαιρετίσματα, με δυο γλυκά φιλιά,

λιγότερα συνθήματα, και πιο πολύ δουλειά»

Εγώ προσθέτω το υποδεέστερο: «Άμα η Αρχαία Ελλάδα διακρίνεται για τη Δημοκρατία, η σύγχρονη κατάφερε την Βασιλεύουσα Αναρχιοκρατία»

Happiness only when shared

Posted in thoughts by trelobifteki on Ιανουαρίου 10, 2009

Αυτές τις δύο βδομάδες πολλά πράγματα που βλέπω/ακούω σχετίζονται με τις σχέσεις. Οπότε, τα καταγράφω:

α) Αυτόν τον καιρό διαβάζω ένα βιβλίο που μου δάνεισε μία φίλη μου (Sputnik Sweetheart) , και στις πρώτες σελίδες είχε αυτό:

«No man should go through life without once experiencing healthy, even bored solitude in the wilderness, finding himself depending solely on himself and thereby learning his true and hidden strength»

Προσωπικά, αυτό που με ελκύει σε αυτήν την σκέψη είναι η δύναμη της μοναξιάς ως κινητήρια δύναμη για να θέσεις τον εαυτό σου ανεξάρτητο, αυτόνομο και πάνω απ’ όλα πραγματικά ελεύθερο. Πέρα από κάθε υλικό αγαθό, τυπικά «πρέπει» είτε «κοινωνικά δίκτυα».

Β) Αυτόν τον καιρό ελέγχω σαν έννοια τις αποστάσεις μεταξύ φιλίας και ανθρώπων γενικότερα έναντι μου. Σε προηγούμενο post μου το όρισα ως «δορυφόροι». Το αστείο ότι στο ίδιο βιβλίο που έχω παραπάνω έχει μία τρομερά όμοια σκέψη. Βέβαια, ένας γνωστός μου έθεσε το νόημα τις «αλληλεξάρτησης». Του απάντησα ότι μακάρι σε αυτές τις περιπτώσεις να αφήνουμε τις οφειλές των άλλων, όπως οι άλλοι αφήνουν σε εμάς.Το οποίο αμφιβάλλω λόγω του ηθικού υπόβαθρου που χρειάζεται αυτό.

Γ) Πρόσφατα είδα μία ταινία, που ένας άνθρωπος αποφασίζει να αποδεσμευτεί από κάιθε άνθρωπο και πολιτισμό και να χαθεί στη φύση. Κάπου, ειπώθηκε τελικά η ατάκα που είναι και ο τίτλος του άρθρου μου.

Όντως. Πολλές φορές βλέπουμε πόσο κωμικοί είμαστε , όμως πάντα ψάχνουμε οποιονδήποτε  για να πούμε κάτι που μας έμεινε. Διαφορετικά, μονολογούμε και μας μένει απωθημένο.

Τάσεις ημερών

Posted in thoughts by trelobifteki on Νοέμβριος 24, 2008

Μέσα από το μεμονωμένο τις περισσότερες φορές περιβάλλον μου παρατήρησα τα εξής:

1) Προσεγμένο ντύσιμο (καλές μάρκες, πουκάμισα, σακάκια, μπλα μπλα μπλα) και φουλάρι από αυτά που φορούν οι Παλαιστίνιοι.

2) Η λέξη phail είτε fail είτε epic fail (σε υπερθετικό βαθμό) χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στον κόσμο των πληροφορικάριων.

3) Μου κλέψανε το τάσι από την μία ρόδα του αυτοκινήτου μου. Κάποιος άλλος μου είπε ότι του κλέψανε την κεραία του ραδιοφώνου και για να την ανταλλάξει πήρε και αυτός μία από κάποιο άλλο αμάξι.

Ηθικό δίδαγμα: Μην σχολιάζετε τίποτα από τα παραπάνω. Απλά, δεν αξίζει.

Mozilla labs: Ubiquity – Εντυπώσεις & Σκέψεις

Posted in computer science, thoughts by trelobifteki on Αύγουστος 31, 2008

Αυτές τις μέρες γίνεται (σχετικά μεγάλη) συζήτηση για ένα καινούργιο addon για τον Μozilla Firefox, το Ubiquity.

Το Ubiquity σου επιτρέπει γράφοντας απλές προτάσεις (π.χ. e-mail to friends) να πραγματοποιείς ορισμένες διαδικασίες γρήγορα και πρακτικά. Ο σκοπός του είναι να συντομεύσει και να συνδυάζει ξεχωριστές διαδικασίες που κάνεις όταν σερφάρεις… Π.χ, ένας ιδανικός στόχος του είναι να κάνει να καταλαβαίνει το παρακάτω και να το εκτελεί:

Προσωπικά, αυτό που με ενδιαφέρει εμένα είναι ότι μου θυμίζει λίγο την πρακτικότητα που μπορεί να έχει ένα terminal (π.χ. bash). Ίσως προσωπικά να μην με ενδιαφέρει να είναι εύχρηστο στους νεοφερμένους του web browsing (αλήθεια, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι;), όσο του να μου επιτρέπει να φτιάχνω δικές μου μακροεντολές εύκολα αρχικά αλλά με διάφορες δυνατότητες ώστε να συνδυάζω πράγματα που κάνω συχνά. Π.χ. θα με ενδιέφερε περισσότερo να χτίζω εύκολα εντολές για το Ubiquity, παρμένες από λειτουργίες που παρέχουν ορισμένες σελίδες και να τις συνδυάζω μεταξύ τους. Π.χ.

«Wiki Foucault and translate it to Greek»

Το κείμενο που θα παράγεται θα μπορώ να το προσθέτω πολύ εύκολα σε ένα text-box που θα γράφω σε ένα forum π.χ.

Απ’ ότι φαίνεται. Η δημιουργία εντολών είναι πολύ εύκολο στο Ubiquity. Γράφοντας «command-editor» στο prompt αυτού σου ανοίγει έναν editor που φορτώνονται δυναμικά οι εντολές που φτιάχνεις. Η ευκολία στο γράψιμο φαίνεται στον οδηγό που υπάρχει στην σελίδα του Ubiquity.

Επίσης, σε αυτήν την σελίδα υπάρχουν και εντολές που μπορείς να καταβάσει κανείς ή να μοιραστεί τις δικές του.

Οπότε, το ενδιαφέρον είναι πόσο θα ενσωματωθεί στην καθημερινότητά μας αυτό το εργαλείο. Εγώ εύχομαι να προστεθούν περισσότερες εντολές και να βελτιωθεί στην κατανόηση των προτάσεων. Κατά τα άλλα, είναι τρομερό εργαλείο και σίγουρα θα με βοηθούσε στις καθημερινές μου δραστηριότητες (π.χ. το παράδειγμα με το map και το e-mail ποτέ δεν θα το εκανα διαφορετικά γιατί βαριέμαι όντως την όλη διαδικασία).

Tagged with: