Biftekoupolis

Ο καφές του πρώτου

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Ιουνίου 5, 2011

Ίσως είναι καιρός να γράψω μερικά λόγια για ανθρώπους που συναντώ και εκτιμώ, οπότε ξεκινάω από αυτόν:

Το καφενείου του πρώτου ορόφου σε βάζει πάντα να το συγκρίνεις με τα υπόλοιπα. Μερικά από αυτά είναι το ίδιο καθαρά, όμως αμέσως παρατηρείς και μία προσοχή στα προϊόντα που προσφέρει. Σε ένα ράφι υπάρχει μία άγνωστη για μένα εταιρία, που έχει πολλά και διάφορα είδη τσάι ή σοκολάτας, τα οποία μπορείς και να επιλέξεις. Όμως, στην τελική, κανείς δεν αγοράζει αυτά. Πάνω απ’ όλα, υπερέχει ο καφές του.

Δεν μπορώ να καταλάβω άμα είναι τα υλικά ή η προφανής προσπάθειά του που κάνουν τον καφέ του καλύτερο από των υπολοίπων. Δυστυχώς, από γεύσεις δεν τα πάω καλά. Όμως, αυτός ο άνθρωπος δουλεύει τρομερά συγκεντρωμένα και ακατάπαυστα για να σου προσφέρει κάτι καλύτερο. Όπως είναι φυσικό, η ουρά για να παραγγείλεις είναι μεγάλη. Και πάλι, είναι πάντα το ίδιο χαμογελαστός και άνετος για να σου πάρει την παραγγελία και χρησιμοποιεί 1000% την μνήμη του. Μου κάνει εντύπωση που θυμάται παραγγελίες και προτιμήσεις σε μία ουρά 10+ ατόμων. Είναι τόσο συντονισμένος στις κινήσεις του που μπορείς να το υποθέσεις ότι το έχει δουλέψει και σε χορογραφία. Τα υπόλοιπα προϊόντα τα έχει self-service για να μπορεί να εξυπηρετεί σωστά όσο μπορεί τους καφέδες. Δεν υπάρχει πανικός, δεν υπάρχει ένδειξη αγανάκτησης αλλά δουλειά, συγκέντρωση και αποτέλεσμα.

Δεν είναι CEO σε γαμάτη εταιρία, δεν είναι αρτίστας που ρεμβάζει τον ωκεανό για να βγάλει ένα έργο, δεν έτυχε να έχει μπαμπά καθηγητή Πανεπιστημίου και να κάνει διδακτωρικό. Σου φτιάχνει τον καφέ σου ΚΑΛΑ και όλοι το εκτιμούν αυτό.

Κάθε φορά λοιπόν, βλέπω την προσπάθεια του και αναρωτιέμαι ότι αξίζει αυτός ο άνθρωπος πολύ παραπάνω απο πολλούς από εμάς που ούτε καν ιδρώνουμε στην δουλειά μας. Είναι πολύ ανώτερος από όλους αυτούς που ονειρευτήκανε ένα γραφείο γιατί πιστεύουνε ότι αξίζουνε χωρίς να ρωτήσουνε την γνώμη άλλων.

Δεν αντέχω να ακούω ανθρώπους να μοιρολατρούνε και να κοπροσκυλιάζουνε γιατί πολύ απλά «δεν τους αρέσει η δουλειά τους». Κάθε φορά που το ακούω, σκέφτομαι αυτόν τον άνθρωπο και θρηνώ για το πόσο φυγόπονοι είμαστε.

Advertisements

Γράμμα στο παρελθόν

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Μαρτίου 17, 2011

Αγαπημένε μου παλιέ φιλε,

γράφω εδώ, εφόσον δεν υπάρχει κανείς άλλος εδώ πέρα από τον εαυτό μου για να τα πω και δεν θέλω να σε βρω και να πέσω στα μάτια σου.

Αντί να προσπαθήσω να ξεχάσω ή να ξεπεράσω, πάντα θυμάμαι και νοσταλγώ και κρίνω. μπόλικα λαθη που εχω, μπολικα ψεγάδια που είμαι. τουλάχιστον, και τώρα σε σέβομαι.

Η ζωή μου περιγράφεται μεστά:

«ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ! ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΓΔΥΣΕΤΕ!»

Δεκάδες πινακίδες  στοιβάζονται μπροστά στον δρόμο που μένω. Αυτός ο δρόμος ξεμένει από ανοιχτά μαγαζιά. Περνάω από μπροστά τους και βλέπω από κείνες τις ευκαιρίες που βγαίνουν μονάχα από ανάγκη. Κοιτάω όλα αυτά τα αντικείμενα, αλλά νοιώθω τόση στεναχώρια μπροστά τους που μου φαίνονται ξένα. Τι λέω… είναι ξένα.

Τελικά, ανήκουμε σε άλλο κεφάλαιο χωρίς κοινή αναφορά; Μην κρυβόμαστε. ανήκουμε σε άλλα βιβλία πια.

Οσο και για σένα δεν νοιώθω εκνευρισμό ούτε παράπονο που έφυγες. Αποδημία… μόνο αυτή η λέξη έρχεται στο μυαλό μου και χαίρομαι πραγματικά γιατί θα είσαι καλύτερα. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι ο εαυτός μου που κατάντησε τέτοια βαρυχειμωνιά.

Φιλικά,

το παρον

Android & Παραλληλισμοί

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Φεβρουαρίου 10, 2011

Σήμερα ένας φίλος (το «συνάδελφος» μου ακούγεται υπερβολικά τυπικό) πήγε και αγόρασε το Galaxy S 3 με android. Την ίδια βδομάδα, ένας άλλος φίλος αγόρασε το Vodafone Joy 875 και ένας τρίτος το Sony Ericsson X10 mini pro.

Καυγάδες στο σπίτι, στην δουλειά, στο καφέ. Android vs iPhone. Προσωπικά, δεν έχω τίποτε από τα δύο, άρα έχω παράπονο και ψυχολογικά.

Μετά σκέφτηκα. Χμμ… Αυτόν τον καιρό πάω γυμναστήριο. Πηγαίνω εδώ και 1 χρόνο στο Joe Weider και πέρασε και από το μυαλό μου να τσεκάρω για τιμές/ εγκαταστάσεις για το Holmes.

Μετά μου ήρθε ο παραλληλισμός.

Iphone => Holmes
—————————
Ωραίο περιβάλλον, καθαρές εγκαταστάσεις. Υποστήριξη με trainer, πισίνες, κ.ο.κ. Κοινώς, ένα γυμναστήριο pimped για να κάνεις και το χαβαλέ σου.

(Cheap android smartphone) => Joe Weider
—————————————————————
Ένα σιδεράδικο. Έχει τα όργανά του, αλλά από καθαριότητα και χώρο υστερεί. Πολύ φτηνό (για όλους). Κόσμος αρκετός, αλλά θα βρεις να κάνεις τα όργανά σου (ποτέ δεν περιμένω κάποιον). Ανοιχτό πάντα και για όλους.

Οκ, γράφτηκα στο Joe Weider. ξανά. Άλλα άμα διάλεγα μεταξύ iphone και holmes, θα διάλεγα το δεύτερο.

Επίσης, που έφτιαξα ένα app στο android για network/client καταστάσεις ήτανε φοβερά απλό και όμορφο. Τσέκαρα και κάτι ανάλογο για iphone και φρίκαρα ψιλό.

Runtime configuration in Java (silly Symphony thoughts)

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Ιανουαρίου 18, 2010

α) Χμμ.. Managed beans (χμμ… νόστιμη ιδέα)
β) Runtime configuration file? (απλό στην υλοποίηση και απλό στην κατανόηση, γίνεται με την χρήση μιας lib από Apache commons αλλά περιορισμένη χρήση και ασαφή αποτελέσματα αν πάω να κάνω αλχημείες με spring)
γ) Database «configuration» table. Χμμ… μακρυά. Άμα κάτι γίνει και χάσω την βάση, θα παίζω με default values που δεν μου αρέσει.
δ) Χμ.. δεν μου έρχεται άλλη ιδέα.

Πιθανότατα mbeans.

Tagged with:

Ένα βήμα μπροστά – Επεισόδιο #1

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Οκτώβριος 30, 2009

«Σε αυτήν την ιστορία υπάρχουν τρεις παράλληλοι κόσμοι, που συχνά συγκρούονται. Το μυαλό μου τρέχει συνέχεια σε καταστάσεις ανάμεσα σε αυτούς τους κόσμους και προσπαθώ, προσπαθώ πάνω απ’ όλα να καταλάβω τον εαυτό μου, τους ανθρώπους μου και γενικότερα τον μικρό μου κόσμο…»

Η Φιλιώ συγκεντρωνότανε στα τοπία και προσπαθούσε να ανακαλύψει οτιδήποτε ασυνήθιστο.  Το τρένο σου δίνει πάντοτε μία γνώριμη άνεση και την χρυσή δυνατότητα να χαθείς. Προσπαθούσε με αυτόν τον τρόπο να ξεχάστει στο τοπίο και να αφήσει σε μια γωνιά τα όσα έπρεπε να κάνει μέσα σε λίγες μέρες.

Όμως τα πάντα γίνονται γρήγορα. Φτιάξε βιογραφικό (και άντε να το γεμίσεις) και μαζί με αυτό τις βαλίτσες σου (άντε να τα χωρέσεις όλα), κλείσε εισητήρια, πέτα μέχρι το Λονδίνο, πάρε τρένο, πήγαινε στην ώρα στο interview. Μακάρι να με πάρουνε.

Μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης και βλέπεις κυρίως Άγγλους (σε αντίθεση με το Λονδίνο). Όμορφη πόλη, όμως μικρή. Στην πλατεία υπάρχει ταξί. Διστακτικά μπαίνω μέσα (η διαδικασία ποια είναι;) και ρωτάω για το νοσοκομείο

Το τηλέφωνο χτυπά:

«Έεεελα μανουλίτσα μου, τι κάνεις;»

«Τώρα έφτασα και παίρνω ταξί για το νοσοκομείο»

«Ρε μαμά, το μην αγχώνεσαι δεν βοηθάει και πολύ. Η δεύτερη συνέντευξη είναι αυτή και η άλλη στο Aberdeen».

«Τι ρε Μαμα; Εκεί χτίζουν μπαλκόνια για να μην αγοράζουν ψυγεία. Μαμα σε κλείνω, γιατί σε λίγο φτάνω. Σ’ αγαπώ»

Χμμ.. βρίσκω την ρεσεψιόν.

«Good evening, I have an appointment with Dr. Burns»

Σύγχρονη λογοτεχνία

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Απρίλιος 22, 2009

Δεν χρειάζεται να γνωρίσω το υπόβαθρο κανενός αντι-ήρωα για να λεσβιοπίζει και να σκάει πλακο…νια τούδε και κείθε, ούτε με ενδιαφέρει γραφή του στυλ…

Η Εύα έπιασε το ψωμί, όπως Gustav Klimt  γνώριζε ότι αυτή η πινελιά στο μάτι όριζει την ρότα του έργου του, και άρχισε να πασπατεύει άτσαλα και φιλήδονα την ζουμερή σαλάτα πάνω στο τραπέζι.

Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν και προτιμώ:

Η τζιβιντζιλού έκανε παπάρα με τα βρωμόχερα της.

Τα πορνό έχουν αναμφίβολα περισσότερη καλαισθησία πια

Ταξιδεύοντας σε τροχιά δορυφόρου…

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Δεκέμβριος 11, 2008

Αυτόν τον καιρό σκέφτομαι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις μοιάζουν με δεκάδες μπίλιες ρουλέτας που τις ρίχνεις όλες μαζί μέσα σε ένα απύθμενο χωνί…

Οι άνθρωποί σου μοιάζουν με τους δορυφόρους γύρω από τον δικό σου πλανήτη. Έχουν μία σφαιρική άποψη για τον κόσμο σου, βλέπουν τα πράγματα από ψηλά και πιο αντικειμενικά, όμως δεν ζούνε σε αυτό. Για αυτόν τον λόγο, η δικαιολογία «δεν με καταλαβαίνεις» ακούγεται κλισέ.

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Κάθε δορυφόρος ίσως συμπορεύεται για ένα χρονικό διάστημα με έναν άλλον, όμως το ότι θα αποκλίνουν κάποτε και ίσως βρεθούν αντίθετα (ή συγκρουστούν) ειναι εξίσου πιθανό. Το μόνο σίγουρο είναι η αλλαγή.

Κάθε τροχιά είναι σχεδόν μοναδική. Κάθε άνθρωπος ακολουθεί τον δικό του δρόμο και δύσκολα μεταπείθεται (και καλώς).

Μέσα στο χάος λοιπόν, πορευόμαστε. Δεν προσκολλάμε σε καταστάσεις γιατί πολύ απλά τα πάντα τρέχουν γύρω μας και εμείς πάντα κινούμαστε.  Χωρίς απωθημένα, χωρίς εμμονές, δίχως πως και γιατί, απλά γνωρίζουμε, περνάμε καλά, αγαπιόμαστε, τσακωνόμαστε, χωρίζουμε. Μην κολλάμε λοιπόν. Μπορούμε να κοιτάμε πίσω σε στιγμές όσο θέλουμε, να γυρίσουμε πίσω σε ανθρώπους και να κολλήσουμε όμως δεν γίνεται και πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα πιο .. εύκολα.

Εξάλλου, καλό είναι να μην επενδύουμε στις ρουλέτες 😛

A.M.A.N.

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Ιανουαρίου 20, 2008

δυστυχώς ούτε εγώ έχω το σθένος να μιλήσω τώρα και μόνο ο τίτλος με εκφράζει απόλυτα.