Biftekoupolis

Ευτυχία

Posted in Εμπειρίες, thoughts by trelobifteki on Ιουνίου 7, 2010

Πρόλογος:

ξεχάστε το άθλιο τραγούδι της Μόνικας, με τους στίχους από μαθητές δημοτικού της τρίτης τάξης των Αγγλικών. Σημασιολογικά, ταιριάζει με το άθλιο κείμενο παρακάτω και θέλω να μισώ πράγματα.

Ωραία παραγωγή πάντως

Κυρίως πιάτο:

«ΤΡΕΧΑ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΜΑΝΑΡΑ ΣΟΥ! «

Την συγκεκριμένη δεύτερη πρόταση την ακούω πολύ συχνά από τον Πάνο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, δυστυχώς είχε και δίκιο.

Ντύνομαι όσο πιο γρήγορα γίνεται, μαζεύω την βαλίτσα έχοντας μία αμυδρή υποψία ότι κάτι  θα έχω ξεχάσει πάλι. Κορνάρισμα. Ψάχνω τα παπούτσια και για κάποιο λόγο μπαίνω στην ιδέα να βάλω διαφορετικά. Μαλακεία. Βάζω τα ίδια και βγαίνω.

Τι σκατά έγινε; Σπάνια με παίρνει ο ύπνος και σηκώνομαι σχετικά εύκολα.

«Γαμώ την σαπιομούνα την μάνα σου». Ο Πάνος: συνηθίζει να βρίσκει πάτημα σε ό,τι με ενοχλεί. Στην συγκεκριμένη μέρα, ίσως η μάνα μου να πήρε ολόκληρη παρέλαση τάγματος. Ανταπαντάω με την ίδια ευχάριστη διάθεση (νεύρα, η οικογένεια μες στην ανωμαλάρα. Βριζόμασταν όλοι μαζί σε όλο το ταξίδι. Γελάγαμε στα ηλίθια και εύστοχα.

«Ο πατέρας σου φτιάχνει δαχτυλίδια, και έχει στον κώλο του τα δικά μου @@». Μην με ρωτήσεις γιατί το συγκράτησα αυτό.

Πήρα έναν καφέ από ένα βενζινάδικο. Ίσως είναι αισχρός ο καφές, αλλά είμαι χειρότερος εγώ σε οτιδήποτε αφορά τις γεύσεις…

Φτάνεις στην Πάτρα και ψάχνεις στις καφετέριες το μέρος που θα βρεθείς με τον ντόπιο φίλο. Το κινητό στο χέρι και σου λέει ότι κάτι έτυχε και δεν μπορεί τώρα. Δεν πειράζει, κάθεστε σε μία με τους φίλους και τα λέτε. Κλασσική ρητορική ερώτηση: «Τι θα κάνουμε τώρα;». Πλήρης άγνοια απ’ όλους. Περιφερόμαστε με τίποτα και πλάθουμε διασκέδαση από το πουθενά. Σκέφτηκα πόσο θα μπορούσα να βαρίεμαι μικρός, που δεν είχα τίποτα, και πόσο θα μπορούσα να διασκεδάσω τώρα, που έχω τα πάντα. Αλλά τώρα βαριέμαι. Μεγάλωσα;

Με εκνευρίζει όταν πιστεύω ότι βαριέμαι την συγκεκριμένη στιγμή αλλά μετά ανακαλώ τις μέρες αυτές και τις νοσταλγώ. Είμαι λίγο βλακάκος, ε; Σε τσάντισα, αλλά το ευχαριστήθηκαμε

Βόλτες με τα πόδια, βόλτες με το αμάξι.Χαζοτράγουδα και στιχάκια που βρίζουν τον αδερφό της φίλης της Ρενάτας χωρίς λόγο. Πολλές φορές θέλω να κοντράρω την ιδέα ότι η ζωή μου μοιάζει με κουκίδες από στάσεις του μετρό. Δυσκολεύομαι πάντα να θυμηθώ πράγματα ενδιάμεσα από «σταθμούς» της ζωή μου. Με τρομάζει ιδιαίτερα αυτό, διότι πάντα αντιμετωπίζω το ένα και μοναδικό πρόβλημα: Πως αξιοποίησες τον χρόνο σου;

Βόλτες στα μαγαζιά της περιοχής. Γυρνάμε άσκοπα στα μαγαζιά. Μπαίνουμε από δω και απο κει. Άσκοπη κατανάλωση. Ξεχασα το κινητό μου και γυρνάω στο δωμάτιο. Έρχεται μαζί μου και ο Στάθης. Παίρνει από ένα μπουκάλι βότκα, την οποία ποτέ δεν συμπάθησα αλλά έπινα παλιά λόγω πλήρης άγνοιας προτιμήσεων. Φτάσαμε εκείνη την καμπή της βότκας, που πηγαίνει κατά μήκος της θάλασσας με την ηλικία των 21. Πηδούσαμε από στρώμα σε στρώμα ακούγωντας red hot chili peppers. Σίγουρα θυμάσαι και επιτέλους βρήκες το θάρρος να το ξανακάνεις.

Αα! Βρέθηκε άλλος γνωστός στην Πάτρα. Μαθαίνεις αναπάντεχα νέα και για ανθρώπους περίεργους με φουσκωμένα μυαλά, βυζιά και πουλιά. Ανεξέλεγκτες και απόμακρες καταστάσεις που μπορείς να ακούσεις με τρομερή ευχαρίστηση. «Μη σου τύχει ρε φίλε!». Βαρετό!

Γυρνώντας από το μεζεδοπωλείο, ή όπως λεγότανε, θυμήθηκα την Ελένη από το περασμένο καλοκαίρι. Την γνώρισες σε μία «έκρηξη» να μιλήσεις σε τυχαία κοπέλα στο μπαρ. Για λόγο που ποτέ δεν κατάλαβες, δεν αντέδρασε αρνητικα! Ποτέ δεν ζήτησες το τηλέφωνό της. Δειλέ! Τώρα τραγουδάς «Αν θυμηθείς το όνειρο μου» πιωμένος, ξαπλωμένος στους δρόμους. Οι φίλοι από πάνω σου φαίνονται θολοί και κάπου εκεί μακριά. Οι αμέτρητες απιθανότητες συνομωτούν για να σου δείξουν το ένα σίγουρο. Χαμογέλα!

Ααα! Νάτος και ο άλλος που έψαχνα το πρωί.

Τι ζητάει ο μπάτσος; Τελικά ξέχασα την ταυτότητα.

Δεν με νοιάζει τίποτα πια, είμαστε πλήρεις. Ευτυχία….

Ξύπνησες. Είναι Κυριακή πρωί, γύρω στις 9. Ντύνομαι και πάω στην δουλειά. Ό,τι πρέπει να γίνει, θα γίνει.

Advertisements

Ένα βήμα μπροστά #7 – Πρωθυπουργός

Posted in thoughts by trelobifteki on Μαΐου 12, 2010

Καλησπέρα σας,

σας μιλάει ο κυβερνήτης.

είμαστε έτοιμοι να προσωμοιώσουμε μία αναγκαστική προσγείωση.

Παρακαλώ σβήστε τα τσιγάρα σας,

Σηκώστε τον δίσκο της καρέκλας σας πάνω.

Σας μιλάει ο κυβερνήτης,

βάλτε το χέρι σας στην τσέπη

απλώστε το χέρι σας,

βάλτε τα χέρια στο κεφάλι, τώρα στους γοφούς!

χεχεχε….

Σας μιλάει ο κυβερνήτης,

και κατεβαίνουμε, κατεβαίνουμε όλοι… μαζί!

Και σκέφτηκα. «Ωχ! Αυτό κάποτε θα συμβεί»

Αναμένω. Αυτή είναι η στιγμή. Και αυτό είναι το χρονικό της στιγμής.

Σας μιλάει ο κυβερνήτης,

και έχω μία περίεργη όρεξη για να τραγουδήσω!

Γιατί; Επειδή είμαι Νεάτερνταλ!

Γιατί; Επειδή έχετε πάγους πίσω από τα κεφάλια σας.

Γιατί; Επειδή έχω ανάψει….

Παρακαλώ αναμείνατε,

αυτός είναι ο χρόνος, και αυτό είναι το ιστορικό του χρόνου.

Σας μιλάει ο κυβερνήτης,

καλύψτε τα μάτια με τα χέρια σας,

πηδήξτε έξω από το αεροπλάνο!

Δεν υπάρχει… πιλότος

Τελικά, είστε εκεί έξω…. ολομόναχοι.

Αναμείνατε,

αυτή είναι η στιγμή,

και αυτό είναι το χρονικο της στιγμής!

[Περίεργη μετάφραση από: Laurie Anderson – From the Air]

Εντυπώσεις από Fosscomm 2010

Posted in computer science by trelobifteki on Απρίλιος 27, 2010

Πέρασε λοιπόν και η φετινή Fosscomm και λέω να γράψω και γω ορισμένες εμπειρίες.

Η αλήθεια είναι ότι ένας από τους σημαντικότερους λόγους που πήγα Θεσσαλλονίκη ήτανε οι άνθρωποι παρά το ίδιο το συνέδριο. Ίσως είναι από τις λίγες ευκαιρίες (μία κάθε χρόνο βασικά) για να συναντήσω άτομα που μιλάω μέσω IRC ή e-mail και με τους οποίους νοιώθω μία ιδιόμορφη οικειότητα.

Βρέθηκα λοιπόν με πολλούς ανθρώπους, είδα σε τι δουλεύουνε πάνω, τι γράφουνε, πως τα πάνε.

Όμως και οι παρουσιάσεις τελικά δεν ήτανε τόσο χλιαρές, όσο αρχικά θεωρήσαμε. Προσωπικά, είδα παρουσιάσεις για μη προγραμματιστές (όπως αυτού του νόστιμου νεαρού με τους γκρίζους κροτάφους που εντελώς τυχαία το όνομα του μου διαφεύγει) σχετικά με την συνεισφορά του καθένα στην κοινότητα.Υπήρχαν όμως και πιο εξειδικευμένα, όπως Workshops για ένα web framework σε Java που είχα δει στο παρελθόν (που δεν με πείθει και τόσο, αλλά δεν πειράζει).

Μην ξεχνάω και τις παρουσιάσεις του Απόλλωνα (apoikos) και του Γρηγόρη (gregpuppy), που ήτανε αρκετά ενδιαφέρουσες

Γνώρισα επίσης από κοντά για πρώτη φορά διάφορα άτομα, όπως η Fillio και ο Beket. Δυστυχώς, ο λιγοστός χρόνος δεν με άφησε να δω πολλά άτομα. Άνετα θα ξανανέβαινα για να βγω έναν καφέ με όλους αυτούς.

Η Θεσσαλονίκη; Ένοιωσα πραγματικά ξενος. Μία πόλη που δεν είναι καθόλου οικεία με την Αθήνα. Μου φάνηκε οργανωμένη και όμορφη ακόμα και με τα άσχημα κτίριά της. Ως πόλη ή δήμος, που οργανώνεται για τους πολίτες της και υπάρχει ζωή, πραγματική ζωή. Τελικά, το χάος και ο πανικός ανήκει στην Αθήνα αποκλειστικά σε αυτήν την χώρα.

Ένα περίεργο μάθημα από την fosscomm είναι το πόσο μερικές φορές το βρωμόστομά μου κάνει τα χειρότερα λάθη.

Θα ήθελα λοιπόν να ζητήσω στο τέλος την συγχώρεση από δύο άτομα:

Αρχικά, από τον Δημήτρη Γλέζο, γιατί η ερώτησή που του έκανα παρασύρθηκε και έμοιαζε ως επίθεση. Όμως, εκτιμώ την δουλειά που έχει κάνει και αναγνωρίζω το έργο του. Η παρουσίασή του ήτανε εξίσου ενδιαφέρουσα και ας μην είχε τεχνικό χαρακτήρα. Επιπλέον, δεν μπορώ να κάνω τέτοιες δραματικές ερωτήσεις και ο καθένας κάνει πρώτον ότι μπορεί για να επιτεύξει τους στόχους του, είτε είναι αυτό διαχείριση είτε οτιδήποτε άλλο. Καλά κάνει αυτό που κάνει, το μόνο σίγουρο είναι αυτό.

Επίσης, από τον Μπουκουβάλα θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για ένα υπερβολικό e-mail που είχα στείλει στην LGU κάποτε. Ήμουνα τότε γενικότερα εν βρασμώ ψυχής, γιατί βλέπω την ανάγκη για συγκρότηση της ΕΛΛΑΚ κοινότητας παρά την συνεχή σύσταση ομάδων. Όμως, πέρα από τις ομάδες, πάνω απ’ όλα έχει σημασία η επικοινωνία και η ελευθερία. Ο καθένας συνεχίζει τον δρόμο που θέλει και απλά να συνεργαζόμαστε όσο μπορούμε. Αυτό αρκεί.

Οπότε, μέχρι την επόμενη φορά…

Tagged with:

Ένα βήμα μπροστά #3 – Έρωτας

Posted in thoughts by trelobifteki on Φεβρουαρίου 17, 2010

Ελ. Βενιζέλος, 18/11/2010 07:09

Βατραχάκι μου {άστοχο παρατσούκλι που σου έβγαλα},

αυτό εύχομαι να είναι το τελευταίο e-mail  που θα λάβεις από μένα. Άφησα τον εαυτό μου επίτηδες να στο γράψω τελευταία στιγμή, για να μην μου αφήσω περιθώρια να κολλήσω. Βέβαια, με βασάνιζε συνέχεια… Ως εδώ.

Υπάρχουν αμέτρητα πράγματα που θέλω να σου πω. Προτιμώ να μην τα δικαιολογήσω.

Σε μισώ. Σε ευχαριστώ βαθύτατα. Σε αγαπώ. Δεν θέλω να σε ξαναδώ. Με ταλαιπώρησες. Με έφερες στο τελευταίο σκαλοπάτι της εξαθλίωσης. Με γέμισες σε μία ανείπωτη αγκαλιά. Πλημύρισες το κεφάλι μου με πόνο και δάκρυα. Με μέθυσες από ευτυχία. Μέθυσα για να ξεχάσω όσα τράβηξα μαζί σου. Σε σιχαίνομαι. Σε λατρεύω.

Και πάλι, κακώς σε θέλω.

Μέρες πριν έρθεις, και η ιδιοσυγκασία μου  έμοιαζε με τον πύργο της Πίζας. Σταθερή υποχώρηση στην βαρύτητα και στην παράνοια. Μέρες με σένα, και κατάφερες να με ισιώσεις. Τραγικά, με έριξες στην άλλη πλευρά. Ξανά γκρεμίζομαι σταθερά.

Στην δική μας κατάσταση, οι δικαιολογίες απλά ανακύκλωσαν τα γεγονότα.

Μαζί – χώρια – ξανά μαζί. Το πονηρά θετικό βλέμμα σου όταν με κοιτούσες δήθεν «φιλικά». Το παράπονό μου που ποτέ δεν ήθελες να πιστέψεις ότι είμαστε μαζι. Πόσο με εκνέυριζε αυτό. Το πρώτο πρωινό που ξυπνήσαμε αγκαλιά. Οταν σε πήρα τηλέφωνο και άκουγα τον Άλλον να σε φιλά. Οι φόβοι που πετάχτηκαν στα μάτια μου και τα έκαναν να πονάνε για πάντα.Όταν με φώναζες «μπούφο» στα Ισπανικά, ήθελα να γελάσω από χαρά αλλά έκανα τον εκνευρισμένο. Όταν συγκρατιόμουνα και πήγαινες διακοπές με τον άλλον, εγώ ήθελα η κόλαση μέσα μου να καταβροχθήσει οτιδήποτε μπροστά μου.

Το πρώτο σου νάζι όταν μου κούνησες το υπέροχο κωλαράκι σου στο κρεβάτι ένα βράδυ. Δεν το κατάλαβες, όμως ήτανε το καλύτερο δώρο που μου έκανες.

Όταν με φώναξες με το παρατσούκλι μου με θλιμμένο ύφος, ένα βράδυ στο δρόμο που αποφάσια να σε αφήσω για ακόμα μια φορά. Εκείνη την στιγμή, έμοιαζες σα τα χριστουγεννιάτικα ζαχαρωτά μπαστουνάκια. Ήσουν γλυκύτατη μωρό μου.

Όταν ήθελα να παγώσει η νύχτα για να κλάψω κι’ άλλο, στο παγκάκι δίπλα από την Ακρόπολη. Μην με βρει το ξημέρωμα.

Ήθελα να σκέφτομαι εσένα με τα πόδια έξω από το παράθυρο. Δεν είχα σκοπό να πέσω, όμως ψυχικά έπεσα και σφηνώθηκα στο τσιμέντο ανάμεσα από τα γέλια Αυτού και σένα.

Και πάλι, κακώς, σε θέλω.

Μαζί-χώρια-μαζί.

Ο Άλλος-εγώ-Ο Άλλος.

Το αιώνιο δίλημμα που μας γυρνάει μέσα σε ένα πλυντήριο που δεν λέει να τελειώσει. Η αιώνια ψυχρή πάλι που κανείς δεν θέλει να φύγει. Αυτό σημαίνει πολλά μωρό μου.

Οι φίλοι διατυμπανίζουν την λογική. Στην καταιγίδα περιμένουν να έχεις αδιάβροχο στην τσάντα σου.

Μούσκεμα…

Ποτέ δεν τους ακούσαμε τους φίλους μας, ούτε μπορούν να μας παρηγορήσουν. Το «είναι» μου αποροφήθηκε σε όλες αυτές τις μέρες και σε σένα. Το καταριέμαι αυτό και ταυτόχρονα το λησμονώ.

Και πάλι κακώς σε θέλω.

Ποτέ δεν θα τελειώσω, εφόσον δεν πάρεις την καραμπίνα και τινάξεις τα μυαλά μου στον αέρα. Ο χρόνος τελειώσε. Σε 2 ώρες πετάω. Ελπίζω το block στο facebook αυτήν την φορά να πιάσει τόπο.

Ό,τι και να γίνει, θα μαι μια ήπειρο μακρυά από σένα και θα ξεκόψω αναγκαστικά. Έξοδος κινδύνου.

Και πάλι κακώς, σε θέλω.

Estar bien y siempre te amo

Χάρης

Runtime configuration in Java (silly Symphony thoughts)

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Ιανουαρίου 18, 2010

α) Χμμ.. Managed beans (χμμ… νόστιμη ιδέα)
β) Runtime configuration file? (απλό στην υλοποίηση και απλό στην κατανόηση, γίνεται με την χρήση μιας lib από Apache commons αλλά περιορισμένη χρήση και ασαφή αποτελέσματα αν πάω να κάνω αλχημείες με spring)
γ) Database «configuration» table. Χμμ… μακρυά. Άμα κάτι γίνει και χάσω την βάση, θα παίζω με default values που δεν μου αρέσει.
δ) Χμ.. δεν μου έρχεται άλλη ιδέα.

Πιθανότατα mbeans.

Tagged with:

Ένα βήμα μπροστά #2 – Μίσος

Posted in thoughts by trelobifteki on Δεκέμβριος 27, 2009

Δεν θέλω πια ούτε να κοιτάξω πίσω, ευχαριστώ.

Δεν είχα πια τη δύναμη να δω τίποτα θετικό σε αυτόν τον κόσμο και όσο σκέφτομαι τις επιλογές, τόσο βλέπω τον μονόδρομο που πέρασα…

ΚΟΡΟΪΔΟ! ΚΟΡΟΪΔΟ!

Σιχαμένοι Έλληνες! Ηλίθιοι πίθηκοι που ακόμα εύχονται ότι έχουν «το κάτι». Όταν οι Ευρωπαίοι τους έφτυναν πριν από 50 χρόνια, θεωρώ ότι δεν το έκαναν αρκετά. Τώρα κομπάζονται για τα αυτά που έκαναν; Μισό μπουκάλι βότκα και πάσο δανεικό.

Δεν το αντέχω. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ! Η κυβέρνηση δεν κρύβει με την «κρίση» τα προβλήματά της, οι Έλληνες κρύβουν με την «κρίση» τον κτηνώδη κρετινισμός τους. «Σε ένα πλοίο που βουλιάζει, εσύ τι θα ‘κανες;». Μπράβο! Κλέψτε τα κηροπήγια και τα κρυστάλλινα ποτήρια.

«ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ;». Και γω τι ζητούσα; Το μαγαζί μου. Όμως δημόσιος και ιδιωτικός τομέας είναι αντίπαλοι εδώ (πολύ έξυπνο) και είναι φανερό ποιος κερδίζει εδώ και πολλά χρόνια. Αναρχική βασιλεία, δύο βασιλικές οικογένειες όπου οι «αυλικοί» μπαίνουν στο δημόσιο και βρίσκουνε το απόλυτο Ελληνικό όνειρο (αεργία & μόνιμο παχουλό μισθό). Ξέφρενο πάρτι και ο λογαριασμός στους υπολοίπους (εφορίες, ΙΚΑ, ΤΕΒΕ).

«Ψηφίζω γιατί εύχομαι να μπω και γω στην οικογένεια του Δημοσίου. Τι; Δεν πας για αυτό εσύ; ΚΟΡΟΪΔΟ!»

ΑΠΕΡΓΙΑ! ΑΠΕΡΓΙΑ! Παχουλές αριστερές που ακόμα πιστεύουν ότι η κίνηση υποδηλώνει τη δύναμη το «κόμματος». Κυράτσα γραμματέας διευθυντή (από τους χιλιάδες) που φεύγει στη 1 γιατί έχει να πάρει το μουλικό της από το σχολείο. Πασιέντζα, τηλέφωνο, πρωινάδικο και μίζερη γκρίνια. Μιζέρια, μιζέρια. Ποτισμένη στη ΜΙΖΕΡΙΑ η Ελλάδα.

Αύριο η Κυράτσα δεν θα πάει στη δουλειά. Απεργεί. Θα φτιάξει σπανακόπιτα με έτοιμο φύλλο για το «καμάρι» της.

Και με το μπάχαλο ποιος κερδίζει; ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ! Μία μέρα στο σπίτι! Ααα.. και οι φοιτητές γυρνάνε στην εγχώρια πατρίδα.

Υπάλληλοι της Wind, εμείς γελάμε μαζί σας! Το νόημα αραιώνεται σε μία δεξαμενή χάους.

Αφήνω το μαγαζί. Αφήνω το σπίτι. Αφήνω τους φίλους, που λατρεύουν να σε πατάνε και ας μην το εννοούν. Την κοπέλα, γιατί δεν είχαμε και κάτι ουσιώδες στην τελική (και ας το παιξε δράμα).

Είναι κρίμα να μεταναστεύεις επειδή η χώρα σου από τους πολέμους κατακερματίστηκε. Όταν μεταναστεύεις, εν καιρώ ειρήνης, η οργή και το εσωτερικό μίσος είναι τα μόνα που σε κρατάνε.

Εύχομαι να είστε οι επόμενοι.

Ένα βήμα μπροστά – Επεισόδιο #1

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Οκτώβριος 30, 2009

«Σε αυτήν την ιστορία υπάρχουν τρεις παράλληλοι κόσμοι, που συχνά συγκρούονται. Το μυαλό μου τρέχει συνέχεια σε καταστάσεις ανάμεσα σε αυτούς τους κόσμους και προσπαθώ, προσπαθώ πάνω απ’ όλα να καταλάβω τον εαυτό μου, τους ανθρώπους μου και γενικότερα τον μικρό μου κόσμο…»

Η Φιλιώ συγκεντρωνότανε στα τοπία και προσπαθούσε να ανακαλύψει οτιδήποτε ασυνήθιστο.  Το τρένο σου δίνει πάντοτε μία γνώριμη άνεση και την χρυσή δυνατότητα να χαθείς. Προσπαθούσε με αυτόν τον τρόπο να ξεχάστει στο τοπίο και να αφήσει σε μια γωνιά τα όσα έπρεπε να κάνει μέσα σε λίγες μέρες.

Όμως τα πάντα γίνονται γρήγορα. Φτιάξε βιογραφικό (και άντε να το γεμίσεις) και μαζί με αυτό τις βαλίτσες σου (άντε να τα χωρέσεις όλα), κλείσε εισητήρια, πέτα μέχρι το Λονδίνο, πάρε τρένο, πήγαινε στην ώρα στο interview. Μακάρι να με πάρουνε.

Μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης και βλέπεις κυρίως Άγγλους (σε αντίθεση με το Λονδίνο). Όμορφη πόλη, όμως μικρή. Στην πλατεία υπάρχει ταξί. Διστακτικά μπαίνω μέσα (η διαδικασία ποια είναι;) και ρωτάω για το νοσοκομείο

Το τηλέφωνο χτυπά:

«Έεεελα μανουλίτσα μου, τι κάνεις;»

«Τώρα έφτασα και παίρνω ταξί για το νοσοκομείο»

«Ρε μαμά, το μην αγχώνεσαι δεν βοηθάει και πολύ. Η δεύτερη συνέντευξη είναι αυτή και η άλλη στο Aberdeen».

«Τι ρε Μαμα; Εκεί χτίζουν μπαλκόνια για να μην αγοράζουν ψυγεία. Μαμα σε κλείνω, γιατί σε λίγο φτάνω. Σ’ αγαπώ»

Χμμ.. βρίσκω την ρεσεψιόν.

«Good evening, I have an appointment with Dr. Burns»

Σύλλογοι ΕΛ/ΛΑΚ: Όνειρα & Εφιάλτες

Posted in computer science by trelobifteki on Αύγουστος 25, 2009

Πρόσφατα είδα ένα ακατανόμαστο site (μην πατάτε το link, μη δίνετε ούτε GET  request στον server του) το οποίο απλά είναι η αρχή για διάφορα πράγματα που έχω βιώσει και σκεφτεί σχετικά με το όλο θέμα των συλλόγων και του ΕΛ/ΛΑΚ στην Ελλάδα.

Προσωπικά, δεν θα εκφράσω τι πρέπει να είναι ένας σύλλογος. Μόνο μία εικόνα. Ένας στόχος μου (πια) θα ήθελα να ήτανε να βοηθάω φοιτητές με εξοπλισμό/ χώρο / πηγές (λεφτά γενικότερα) για να γίνονται εκδηλώσεις σχετικά με το ανοιχτό λογισμικό.  Coding summer camps, beer fests, install fests σε σχολεία, να φέρνουμε κανά ομιλητή από το εξωτερικό, gatherings γενικότερα είναι αυτά που ΟΝΤΩΣ δένουν τους ανθρώπους μεταξύ τους και βοηθάει σε συνεργασίες, ιδέες, μετάδοση γνώσεων και οτιδήποτε άλλο.

Όπως με τις παρουσιάσεις που κάναμε τον καιρό εκείνο στην σχολή και μετά μαζευόμασταν όλοι για καφέ/φαγητό, μπορώ να πω με σιγουριά ότι μάθαινα πολύτιμα πράγματα και γνώριζα ανθρώπους που με ενέμπνεαν και μου δίνανε ένα σημαντικό «κομμάτι» από τις ιδέες και γνώσεις τους. Χαίρομαι που είχαμε και την συμπαράσταση του Hellug για ορισμένες εκδηλώσεις, γιατί μας έφερε σε επαφή με άτομα που μπορούσαν να παρουσιάσουν χρήσιμα πράγματα. Είχαμε μία μικρή ομάδα, που όμως κατάφερε κάποια σημαντικά πράγματα με τη συνεργασία κάποιου συλλόγου. Δεν κλειστήκαμε στους εαυτούς μας και όποτε θέλαμε βοήθεια την ζητάγαμε χωρίς να μας νοιάζει κανένας «υποτιθέμενος» εγωισμός.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βρίσκω και πολλά προβλήματα σε συλλόγους.  Σε δύο συναντήσεις που ήμουνα και εγώ, τα πράγματα μου φαινόντουσαν απλά λυπηρά. Ίντριγκες (αν είναι δυνατόν), άνθρωποι να στήνουν λαϊκό δικαστήριο με το καταστατικό στο χέρι (σαν να βρίσκομαι στο ΙΚΑ), και ένας μαύρος χαμός.  Σαν όλοι να κυνηγούσαν συμφέροντα,την αναγνώριση, το κύρος του «προέδρου» σε δημόσια υπηρεσία. Αν και συνειδητοποιώ ότι γίνανε σημαντικές αλλαγές φέτος στον σύλλογο, είναι λίγο ντροπή να παιδιαρίζουμε έτσι.

Γενικότερα όμως, πιστεύω ότι υπάρχει μία σχετικά χαμηλή ενεργή δραστηριότητα των ΕΛ/ΛΑΚ κοινοτήτων. Ως ενεργή θεωρώ ανθρώπους που συνεισφέρουν γράφωντας κώδικα, διατηρώντας open-source projects και συνεισφέροντας σε διανομές Linux ως maintainers.  Πιστεύω πως οι άνθρωποι αυτοί εντός Ελλάδος είναι λίγοι και πρέπει γενικότερα να τους σεβόμαστε (ως είδος υπο εξαφάνιση) και να εμπνευστούμε από αυτούς.

Δεν θέλω να σας πικράνω, αλλά αυτό που έχετε μπροστά στην οθόνη σας δωρεάν και παίζει (όσο γίνεται) το έχουν γράψει άνθρωποι με την καλή τους την καρδιά. Από το να το χαζεύετε και να κλαίγεστε ότι δεν παίζει, ανοίξτε τον κώδικα και διορθώστε το. Το να διορθώνονται open-source projects είναι η καλύτερη προώθηση που μπορεί να του γίνει και δεν χρειάζονται άλλα κόλπα 🙂

Από την άλλη, μια χώρα με χαμηλή δραστηριότητα αποκτά τόσους συλλόγους (τυπικούς και μη) και τόσες μικρές ομάδες, όπου αδυνατούν να συνεργαστούν.  Αυτό είναι απλά θλιβερό. Άνθρωποι που επιθυμούν ΑΠΛΑ να οργανώσουν (όλοι κρύβουμε τον manager μέσα μας τελικά) αντί ουσιαστικά να ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΟΥΝ (με όλη την σημασία της λέξης), το μόνο που χρειάζονται είναι την απόρριψη όλων μας.

Κοινώς, μην φτιάχνετε ομάδες / συλλόγους / κουραφέξαλα πια. Άμα θέλετε οι υπόλοιποι να σας σέβονται για αυτό που είστε και εσείς τους εαυτούς σας, ανοίξτε το λογισμικό σας, διορθώστε κώδικα και συνεισφέρετε είτε χρηματικά είτε με ΔΟΥΛΕΙΑ.  Είναι ντροπή να δείχνεις ότιδήποτε αν δεν έχεις πραγματικά δουλέψει σε αυτό.

Και πάνω απ΄ όλα συνεργαστείτε επιτέλους και ζητήστε βοήθεια από τους άλλους. Κανείς δεν θα σας δαγκώσει.

Δεν συμπεριλαμβάνω workshops γιατί τις περισσότερες φορές δεν βλέπω να αποδίδουνε στην open-source κοινότητα (ή τουλάχιστον εμείς αποτυγχάνουμε να παράγουμε κάτι).

Why Windows explorer cannot copy?

Posted in computer science by trelobifteki on Αύγουστος 21, 2009

Κάθε φορά που προσπαθώ να κάνω copy μεγάλο (?) αρχείο (πάνω από 800ΜΒ), τρώω το παρακάτω σφάλμα από τον explorer:

Error 0x800705AA: Insufficient system resources exist to complete the requested service

Δεν ζητάω πιστεύω πολλά από οποιοδήποτε OS από να μπορεί με απλό τρόπο να αντιγράφει/μεταφέρει αρχεία ΧΩΡΙΣ προβλήματα. Ειδικά και όταν έχω 3GB μνήμη….

Τελικά, cygwin + mc κάνουν την δουλεία αργά, αλλά τουλάχιστονχωρίς κανένα πρόβλημα. Ντροπή ρε παιδιά….

Tagged with: , ,

X.Org > 1.6 + HAL input keymapping

Posted in computer science by trelobifteki on Αύγουστος 21, 2009

Ήτανε Σάββατο βράδυ και ετοιμαζόμουνα για να πάω σε ένα πάρτυ μιας κοπέλας. Μπήκα στο driveme και ήθελα να ψάξω την τοποθεσία του σπιτιού της. Παρατήρησα ότι δεν είχα βάλει το ελληνικό πληκτρολόγιο στο linux και δεν μπορούσα να γράψω την διεύθυνση…

Από εκεί, ξεκίνησαν όλα… Και θα πω και πως τελειώσανε. Ένα σπασμένο πληκτρολόγιο, μια άθλια πίτσα μισοφαγωμένη, να μαζεύω τους αφρούς από το στόμα μου.

Συστατικά:
Debian GNU/Linux (unstable)
Xorg: 1:7.4+1
HAL: 0.5.12~git20090406.46dc48-2

Το πρόγραμμα ξεκίνησε να configurarw το xorg. Δοκίμασα 5-6 φορές με διάφορες εκδοχές από το ίδιο σχεδόν configuration. @@. Τελικά κατάλαβα ότι όλες οι προσπάθειες έπιασαν πάτο επειδή αυτόματα απενεργοποιούσε ο Xorg το kbd και mouse device. Μετά από ώρα και εφόσον έκανα διάφορα πειράματα και ερωτήσεις στο irc, κατάλαβα ότι οι γλώσσες ρυθμίζονται πια (ΓΙΑΤΙ;) από το HAL έναντι του πατροπαράδοτου configuration file που όλοι ξέραμε και αγαπούσαμε.

Εννοείται με πιάσανε τα φιλοσοφικά μου και αναρωτιόμουνα γιατί αυτή η ρύθμιση πρέπει να ανήκει στο HAL και όχι στο Xorg. Μάλλον οι δεύτεροι τύποι απλά κουράστηκαν να ασχολούνται μαζί μας.

Οι δρόμοι χωρίστηκαν και κατάλαβα ότι έπρεπε είτε να κλείσω modules στο xorg για να απορρίψω τα αυτόματα του HAL είτε να το ρυθμίσω το ρημάδι. Τελικά διάλεξα HAL, γιατί δοκίμασα το κόλπο να βάλω το ποντίκι από USB σε PS2 και το κατάλαβε άμεσα (στα Windows παίζει να φας και μπλε οθόνη). Κορίτσια γλεντούσανε στο πάρτι με ένα live συγκρότημα που δεν ακουγότανε καλά αλλά ποιος χέστηκε και δεν μύρισε; Εγώ έτρωγα την πίτσα που έμεινε από εχτές και βιαζόμουνα μπας και προλάβαινα.

Λίγο από δω, λίγο από εκεί. Βρήκα τις ρυθμίσεις και ήτανε περίπου όπως της περιγράφει ο Βαγγέλη (πολύ καλό παιδί με προίκα και αυτός και full-pansion εντοιχισμένος) εδώ. ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΕΠΑΙΖΕ!!! Δοκίμαζα 2-3 διαφορετικούς τρόπους και τίποτα πάλι. Εκεί απλά τρελάθηκα και έσπασα το space.

Πήρα νέο πληκτρολόγιο, έψαξα λίγο παραπάνω και βρήκα τη λύση. ΟΙ γαμι.ληδες αλλάξανε την σύνταξη στο συγκεκριμένο πεδίο για τις γλώσσες (μέσα σε περίοδο 2 βδομάδων). . To πεδίο-κλειδί ήτανε το input.x11_options.XkbLayout έναντι του input.xkb.options. Το διόρθωσα και είχα επιτέλους Ελληνικά. Είχε πάει η ώρα όμως αργά και εγώ πήρα τα @@ μου για μία άλλη φορά.

Τα σχόλια δικά σας. Παραθέτω πως είναι οι ρυθμίσεις στο HAL μου τώρα (ευτυχώς, παίζουνε ακόμα!)

<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1"?> <!-- -*- SGML -*- -->
<deviceinfo version="0.2">
 <device>
 <match key="info.capabilities" contains="input.keymap">
 <append key="info.callouts.add" type="strlist">hal-setup-keymap</append>
 </match>

 <match key="info.capabilities" contains="input.keys">
 <merge key="input.xkb.rules" type="string">base</merge>

 <!-- If we're using Linux, we use evdev by default (falling back to
 keyboard otherwise). -->
 <merge key="input.xkb.model" type="string">keyboard</merge>
 <match key="/org/freedesktop/Hal/devices/computer:system.kernel.name"
 string="Linux">
 <merge key="input.xkb.model" type="string">evdev</merge>
 <merge key="input.xkb.Options" type="string">grp:alt_shift_toggle</merge>
 <merge key="input.xkb.variant" type="string" />
 <merge key="input.x11_options.XkbLayout" type="string">us,el</merge>
 <merge key="input.xkb.layout" type="string" >us,el</merge>
 </match>
 <merge key="input.xkb.model" type="string">pc105</merge>
 <merge key="input.x11_options.XkbOptions" type="string">grp:alt_shift_toggle</merge>
 </match>
 </device>
</deviceinfo>
Tagged with: , , ,