Biftekoupolis

Happiness only when shared

Posted in thoughts by trelobifteki on Ιανουαρίου 10, 2009

Αυτές τις δύο βδομάδες πολλά πράγματα που βλέπω/ακούω σχετίζονται με τις σχέσεις. Οπότε, τα καταγράφω:

α) Αυτόν τον καιρό διαβάζω ένα βιβλίο που μου δάνεισε μία φίλη μου (Sputnik Sweetheart) , και στις πρώτες σελίδες είχε αυτό:

«No man should go through life without once experiencing healthy, even bored solitude in the wilderness, finding himself depending solely on himself and thereby learning his true and hidden strength»

Προσωπικά, αυτό που με ελκύει σε αυτήν την σκέψη είναι η δύναμη της μοναξιάς ως κινητήρια δύναμη για να θέσεις τον εαυτό σου ανεξάρτητο, αυτόνομο και πάνω απ’ όλα πραγματικά ελεύθερο. Πέρα από κάθε υλικό αγαθό, τυπικά «πρέπει» είτε «κοινωνικά δίκτυα».

Β) Αυτόν τον καιρό ελέγχω σαν έννοια τις αποστάσεις μεταξύ φιλίας και ανθρώπων γενικότερα έναντι μου. Σε προηγούμενο post μου το όρισα ως «δορυφόροι». Το αστείο ότι στο ίδιο βιβλίο που έχω παραπάνω έχει μία τρομερά όμοια σκέψη. Βέβαια, ένας γνωστός μου έθεσε το νόημα τις «αλληλεξάρτησης». Του απάντησα ότι μακάρι σε αυτές τις περιπτώσεις να αφήνουμε τις οφειλές των άλλων, όπως οι άλλοι αφήνουν σε εμάς.Το οποίο αμφιβάλλω λόγω του ηθικού υπόβαθρου που χρειάζεται αυτό.

Γ) Πρόσφατα είδα μία ταινία, που ένας άνθρωπος αποφασίζει να αποδεσμευτεί από κάιθε άνθρωπο και πολιτισμό και να χαθεί στη φύση. Κάπου, ειπώθηκε τελικά η ατάκα που είναι και ο τίτλος του άρθρου μου.

Όντως. Πολλές φορές βλέπουμε πόσο κωμικοί είμαστε , όμως πάντα ψάχνουμε οποιονδήποτε  για να πούμε κάτι που μας έμεινε. Διαφορετικά, μονολογούμε και μας μένει απωθημένο.

Advertisements

Ταξιδεύοντας σε τροχιά δορυφόρου…

Posted in Uncategorized by trelobifteki on Δεκέμβριος 11, 2008

Αυτόν τον καιρό σκέφτομαι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις μοιάζουν με δεκάδες μπίλιες ρουλέτας που τις ρίχνεις όλες μαζί μέσα σε ένα απύθμενο χωνί…

Οι άνθρωποί σου μοιάζουν με τους δορυφόρους γύρω από τον δικό σου πλανήτη. Έχουν μία σφαιρική άποψη για τον κόσμο σου, βλέπουν τα πράγματα από ψηλά και πιο αντικειμενικά, όμως δεν ζούνε σε αυτό. Για αυτόν τον λόγο, η δικαιολογία «δεν με καταλαβαίνεις» ακούγεται κλισέ.

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Κάθε δορυφόρος ίσως συμπορεύεται για ένα χρονικό διάστημα με έναν άλλον, όμως το ότι θα αποκλίνουν κάποτε και ίσως βρεθούν αντίθετα (ή συγκρουστούν) ειναι εξίσου πιθανό. Το μόνο σίγουρο είναι η αλλαγή.

Κάθε τροχιά είναι σχεδόν μοναδική. Κάθε άνθρωπος ακολουθεί τον δικό του δρόμο και δύσκολα μεταπείθεται (και καλώς).

Μέσα στο χάος λοιπόν, πορευόμαστε. Δεν προσκολλάμε σε καταστάσεις γιατί πολύ απλά τα πάντα τρέχουν γύρω μας και εμείς πάντα κινούμαστε.  Χωρίς απωθημένα, χωρίς εμμονές, δίχως πως και γιατί, απλά γνωρίζουμε, περνάμε καλά, αγαπιόμαστε, τσακωνόμαστε, χωρίζουμε. Μην κολλάμε λοιπόν. Μπορούμε να κοιτάμε πίσω σε στιγμές όσο θέλουμε, να γυρίσουμε πίσω σε ανθρώπους και να κολλήσουμε όμως δεν γίνεται και πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα πιο .. εύκολα.

Εξάλλου, καλό είναι να μην επενδύουμε στις ρουλέτες 😛